เทพสมุทร: ???
นี่ใช่กายอินคนเดียวกับที่เทพสมุทรรู้จักจริง ๆ หรือ?
ตามข่าวลือ กายอินเป็นคนเด็ดขาดในการสังหาร หยิ่งผยองไม่ยอมใคร กล้าท้าทายบรรพชนโลหิต...
แล้วทำไมถึงกลายเป็นสภาพนี้ไปได้?!
ต้องรู้ไว้ว่า ตอนที่เทพสมุทรยังอ่อนแอ กายอินก็มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหมื่นเผ่าแล้ว
เทพสมุทรเคยยึดกายอินเป็นแบบอย่าง ถึงกับฮึดสู้และพยายามอยู่พักใหญ่
แต่ตอนนี้ เมื่อได้เผชิญหน้ากับกายอินผู้น่ารังเกียจไร้ยางอายเช่นนี้ เทพสมุทรก็รู้สึกเหมือนภาพลักษณ์ของไอดอลพังทลายลงตรงหน้า
ความผิดพลาดทั้งปวง ล้วนเกิดจากคนคนเดียว
เทพสมุทรมองไปทางอสูร แล้วก็เข้าใจประโยคที่ว่า ‘ผู้ใดเข้าใกล้ยอดฝีมือ ผู้นั้นย่อมประสบเคราะห์’ ในความหมายใหม่อย่างสิ้นเชิง
เทพสมุทรมั่นใจอยู่เรื่องหนึ่งว่า
อยู่กับอสูรนานเข้า ระดับความเท่ย่อมตกลงได้ง่าย
ต้องรีบสลัดเจ้าตัวปัญหานี่ให้พ้นไปเสีย!
เทพสมุทรประเมินเงินในกระเป๋าตัวเอง คาดว่าครั้งนี้ต่อให้ไม่ตายก็คงต้องหมดตัวแน่
“อสูร นายไม่ลืมไปแล้วหรือ?”
เทพสมุทรเอ่ยเสียงเข้ม
“นายยังฆ่าลูกสาวฉันตั้งสองครั้ง!”
“ถ้านายไม่พูด ฉันก็เกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว บาปหนาจริง ๆ ฉันขอโทษด้วย!”
เย่ไป๋ตบมือสองข้าง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ ก่อนถามอย่างสงสัย
“ฉันช่วยนายไว้ตั้งมากมายขนาดนี้ นายไม่เพิ่มให้อีกหน่อยก็คงไม่เหมาะหรอกมั้ง?”
เทพสมุทร: ???
ช่วยฟังตัวเองพูดหน่อยได้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่!
นี่มันคำพูดของคนหรือไง?
นี่เป็นสิ่งที่คนเขาทำกันหรือ?!
อสูรฆ่าธิดาเทพสมุทร แล้วยังจะไปขอเงินจากเทพสมุทรอีก
เทพสมุทรแทบอยากพุ่งไปชนตัวเองให้ตายตรงหน้าชั้นที่ 99 แล้วตีกลองร้องทุกข์ กล่าวโทษการกระทำสารพัดของอสูร
เทพสมุทรเองก็พบว่าความกังวลก่อนหน้านี้ไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิง