“พี่ เราจะไปไหนกันเหรอ?”
เย่ไป๋เดินตามหลังเซียวเหยา ไม่รู้ว่าที่บอกว่าจะเดินเล่นไปทั่วนั้น จะไปเดินเล่นที่ไหนกันแน่
ส่วนเจ้าหมาขาวที่เดินตามเขามา กลับไม่รู้จักเจียมตัว เริ่มวิ่งไล่จับผีเสื้อแล้ว
ผีเสื้อสีสันสดใสทำเอาดวงตาเจ้าเล่ห์หลงใหลไปเลยจริง ๆ
ทั้งคู่ต่างเป็นเศษเสี้ยวต้นกำเนิดนิรันดร์ ผีเสื้อกับเจ้าหมาขาวจึงสนิทสนมกันโดยธรรมชาติ
แต่ความแข็งแกร่งของทั้งสองต่างกันราวฟ้ากับเหว
ต่อให้เจ้าหมาขาวกระโจนใส่แค่ไหน ก็ไม่มีทางทำให้ผีเสื้อบาดเจ็บแม้แต่น้อย
เจ้าหมาขาวร้องเรียก “พี่ผีเสื้อ ยังจำฉันได้ไหม ฉันคือหนึ่งในเศษเสี้ยวต้นกำเนิดนิรันดร์ที่พี่เคยอัดเมื่อครั้งก่อน!”
เย่ไป๋: ......
ดวงตาเจ้าเล่ห์นี่มันชวนโดนซ้อมจริง ๆ
ผีเสื้อตอบกลับอย่างเรียบง่าย
แม้ไม่ได้เอ่ยปาก แต่เย่ไป๋กลับเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายต้องการสื่ออย่างชัดเจน:
[จำไม่ได้]
เจ้าหมาขาว: ......
มันหันมามองเย่ไป๋ อยากถามว่าไม่งั้นจับมันยัดกลับเข้าไปเหมือนเดิมดีไหม
ออกมาแล้วก็โดนอัด แถมยังถูกหยามอีก
ชีวิตแบบนี้ ทนต่อไปอีกนาทีเดียวก็ไม่ไหวแล้ว!
เมื่อก่อนอสูรถูกหยาม นั่นก็เรื่องของอสูร เกี่ยวอะไรกับพรสวรรค์ระดับ SSS ด้วย?
ผู้สืบทอดสายเลือดผู้แข็งแกร่งที่สุดที่ต้องพึ่งพรสวรรค์เพื่อรักษาความแข็งแกร่ง ยังจะเรียกว่าผู้สืบทอดสายเลือดผู้แข็งแกร่งที่สุดได้อีกเหรอ?!