เย่ไป๋ไม่ได้อยู่ในมิติความฝันนานนัก
เหตุผลข้อแรก พี่สามไม่ค่อยชอบพูด
สำหรับเซียวเหยาแล้ว จะนั่งอยู่ในห้วงลึกอันแข็งแกร่งที่สุดหรือนั่งอยู่บนชั้นที่ 99 ก็แทบไม่ต่างกัน
น่าเบื่อเหมือนกันหมด
เหตุผลข้อสอง เย่ไป๋เข้ามิติความฝันมาเพื่อหาช่องโหว่ของระบบโดยเฉพาะ จึงไม่ควรอยู่นาน
เซียวเหยาค้ำจุนมิติความฝันแห่งนี้ไว้ รักษาความเมตตาของเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดเอาไว้ เพื่อเหลือความหวังเล็กน้อยให้ศึกใหญ่ร้อยปีครั้งนี้คว้าชัยชนะ เป็นประกายไฟสุดท้าย
เย่ไป๋ใช้วิชาค้ำฟ้าที่ถล่มครั้งสุดท้าย
เป้าหมายการใช้งานไม่ต้องพูดถึง แน่นอนว่าต้องเป็นเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด
แต่เย่ไป๋กลับเจอปัญหาสุดหินถึงสองข้อ
ข้อแรก เขาไม่มีตราประทับจอมพลังที่สมบูรณ์อยู่ในมือ และพลังของตัวเองก็ยังข้ามเส้นแบ่งสุดท้ายไปไม่ได้
หากไม่นับเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุด ในหมู่ผู้แข็งแกร่งที่ยังเคลื่อนไหวได้ เย่ไป๋ถือว่าไร้เทียมทานจริง ๆ
แต่ถ้ายังข้ามเส้นนี้ไปไม่ได้ เย่ไป๋ก็ทำอันตรายต่อเทพมารผู้แข็งแกร่งที่สุดไม่ได้เลย
สรุปคือสร้างความเสียหายไม่ได้สักนิด
เรื่องน่าเบื่อ เย่ไป๋อาจจะทำ
แต่เรื่องที่ไม่ให้ผลตอบแทน ต่อให้ฆ่าเย่ไป๋ให้ตาย เขาก็ไม่ทำ
ข้อสอง
ที่จริงเย่ไป๋เป็นนักเวท
ผลก็คือระหว่างทำความเข้าใจวิชา เขาจะเรียนรู้สกิลไร้ประโยชน์ออกมามากมาย เป็นสกิลที่ไม่สร้างความเสียหาย
ไม่ใช่ทุกคนจะชื่ออู๋เหิน