เทศกาลหยวนเซียวเป็นเทศกาลหนึ่ง
เรื่องราวเกิดขึ้นในช่วงเวลาแสนสุข ก่อนที่เซียวเหยาจะกลายเป็นจอมพลัง และก่อนที่โลกนี้จะมีว่าที่จอมพลังนามว่าอสูร
“ศิษย์เอ๋ย การเป็นคนน่ะ สิ่งสำคัญที่สุดคือมีความสุข!”
ชั้นเรียนวิชาการเป็นคนของจิ่วเย่เริ่มขึ้นอีกครั้ง
แต่คนที่นั่งฟังไม่ได้มีแค่เซียวเหยา
ข้างนักพรตมีชายหนุ่มคนหนึ่งคอยมองซ้ายมองขวา ดวงตาข้างขวาของเขามองไปทางซ้าย ส่วนดวงตาข้างซ้ายกลับมองไปทางขวา ราวกับลูกตาแต่ละข้างมีความคิดของตัวเอง ไม่ถูกกันเสียจนสุดท้ายถึงขั้นด่าตัวเอง
“อิ่งสอง แกเป็นบ้าไปแล้วหรือไง!”
“แกสิต้องบ้า! ทั้งบ้านแกก็บ้ากันหมด!”
“ฮือ ๆ พ่อฉันป่วย จิ่วเย่ ช่วยพ่อฉันที ฆ่าเขาให้ตายเลย!”
“...”
ไม่ไกลนัก ยังมีชายซื่อ ๆ คนหนึ่งกำลังถือกระดาษกับพู่กัน จดทุกคำที่อิ่งเก้าพูดอย่างตั้งใจ เขาคอยสังเกตปฏิกิริยาของนักพรตอยู่ตลอด ดูก็รู้ว่าเขาประหม่าเพียงใด เครื่องกระดูกทั่วร่างไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่น้อย
ชายหนุ่มรูปงามแบกค้อนใหญ่เดินผ่านมา อารมณ์ดีไม่น้อย ถึงกับผิวปากไปด้วย เขาตบไหล่ชายซื่อ ๆ แล้วทักทายว่า
“โย่ว อิ่งสาม ทำอะไรอยู่เนี่ย?”
อิ่งสามผู้นี้เป็นตัวพ่อของจริง เสวียเหมิงเคยโชคดีได้เห็นอิ่งสามลงมือ ไอ้หมอนั่นน่ะ เหมือนสัตว์อสูรยิ่งกว่าสัตว์อสูรเสียอีก
เสวียเหมิงไม่เคยเห็นสิ่งมีชีวิตไหนเหมือนสัตว์อสูรเท่าอิ่งสาม ต่อให้ไปห้วงลึกก็ยังทำตัวราวกับกลับบ้าน
ยังดีที่ในองค์กรเงามีทั้งปีศาจและมารสารพัดชนิด พอมีท่านสองอิ่งช่วยขับเน้น อิ่งสามจึงดูเป็นคนปกติขึ้นมาบ้าง