«มีความเป็นไปได้ไหมว่านายเป็นม้า?»
เสวียเหมิงไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้
โกรธจนตัวสั่น!
ปากคนเราพูดคำเย็นชาแบบนี้ออกมาได้ยังไง!
คำพูดที่พูดออกไปแล้ว ย่อมเรียกคืนไม่ได้
สีหน้าของเสวียเหมิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย
เขาหวนนึกถึงฉากที่พบเซียวเหยาเป็นครั้งแรก
ความหวาดกลัวจากการถูกเซียวเหยาควบคุม...
จากนั้น
ทุกชีวิตที่อยู่ในเหตุการณ์ก็เบิกตากว้าง จ้องตรงไปข้างหน้าตาไม่กะพริบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึง!
พวกเขาไม่เคยเห็นเรื่องพิลึกขนาดนี้มาตลอดชีวิต!
ไม่เข้าใจเลย!
นี่มันวิชาอะไรกัน?!
ถ้าจะอธิบายด้วยภาษาง่าย ๆ ก็คือ
เสวียเหมิงกำลังแสดงฉาก[แปลงร่างเป็นม้าสด ๆ]
เย่ไป๋ที่เตรียมตัวไว้ก่อนแล้วมุดเข้าไปในเงาม้าทันที พร้อมสั่งให้เสวียเหมิงหนีไป
«พุ่งไป!»
เรื่องนี้
ต้องย้อนกลับไปถึงตอนที่เสวียเหมิงบ่นให้เย่ไป๋ฟังที่รังหมาป่าเมื่อนานมาแล้ว
หลังเย่ไป๋พบว่าเดรากูลาสามารถแปลงร่างเป็นหมูได้ เขาก็ไปคุยกับเสวียเหมิงเพื่อถามเรื่องราวของเซียวเหยา
ตอนนั้นเย่ไป๋ยังอ่อนประสบการณ์ ทั้งยังไม่ได้เริ่มคุยออนไลน์กับพี่สาม จึงไม่ค่อยสนิทกัน
เสวียเหมิงเคยบ่นกับเย่ไป๋ว่า ตอนเจอเซียวเหยาครั้งแรก เขากลายเป็นม้าป่า แล้วควบตะบึงอยู่ในห้วงลึกตลอดทั้งคืน
เย่ไป๋จดจำเรื่องนี้ไว้ในใจเงียบ ๆ
เพราะเขาความจำดีมาก เรื่องที่อาจช่วยให้เอาชีวิตรอดแบบนี้ เขาใส่ใจเป็นพิเศษ!
ต่อมา ตอนเรียน ครูก็เคยพูดถึงม้าตัวหนึ่งในห้วงลึก ซึ่งวิ่งเร็วยิ่งกว่าเทพมาร