ปราสาทเอิร์ล
เดรากูลาบอกไม่ถูกว่าชีวิตของตัวเองตอนนี้เป็นอย่างไร
กลางวันเขารับหน้าที่ย่างอาหาร
ย่างปลา ย่างกุ้ง ย่างหอยนางรม ฆ่าหมู ฆ่าแกะ ฆ่าวัวฆ่าม้า
กลางคืนเขารับหน้าที่สั่น
มีแต่สั่น ไม่ได้สั่นระริก
เดรากูลาบอกไม่ถูกเหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองใช้ชีวิตแบบไหนอยู่
กลางวันลิลิธนอกจากกินก็นอน ดูไร้พิษภัยต่อคนและสัตว์
เดรากูลาลองทดสอบอย่างระมัดระวังแล้ว
ลิลิธไม่กลัวแสงแดด...
มีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง
อย่างแรก ลิลิธเป็นมนุษย์ ไม่ใช่แวมไพร์
แน่นอนว่าย่อมไม่ต้องกลัวแสงแดด
อย่างที่สอง ลำดับชั้นของลิลิธในเผ่าโลหิตสูงเกินไป สูงจนไม่แยแสแสงแดด
ไม่ว่าจะเป็นอย่างไหน ก็ทำเอาเดรากูลาปวดหัวได้ทั้งนั้น
เมื่อพระอาทิตย์ตกดินและราตรีมาเยือน ลิลิธจะหลับใหล
ลิลิธตื่นแล้ว!
เวลาแห่งการสังหาร!
โชคดีที่ลิลิธไม่ได้ฆ่าเดรากูลา!
ดูเหมือนเธอจะมองเดรากูลาเป็นคนรับใช้ และมองปราสาทเป็นอาณาเขตของตัวเอง
หลังตื่นขึ้นมา ลิลิธจะออกจากปราสาทไปล่าสัตว์ข้างนอก
เธอไปที่ไหน ทำอะไร เดรากูลาไม่รู้สักอย่าง!
สิ่งเดียวที่เดรากูลารู้คือพอพ้นยามพลบค่ำ ลิลิธก็จะออกไป
ก่อนฟ้าสาง ลิลิธที่บาดเจ็บไปทั้งตัวจะกลับมาที่ปราสาท บางครั้งก็หอบของที่ริบมาได้กลับมาด้วย
แรก ๆ ของที่ลิลิธนำกลับมาเป็นสิ่งของของผู้มีลำดับชั้นไวเคานต์กับเอิร์ล ไม่ได้มีแค่ของเผ่าโลหิต ยังมีของจากยอดฝีมือระดับเดียวกันของเผ่าอื่นด้วย
เดรากูลาเห็นของที่ริบมาได้เหล่านั้นแล้วก็ไม่ได้ตกใจนัก
ถ้าเป็นตัวเขาเอง อยากทำได้ถึงระดับนั้น แม้จะลำบากอยู่บ้าง แต่ก็พอฝืนทำได้
ไม่นาน เมื่อเวลาผ่านไป เดรากูลาก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล!
ของที่ลิลิธนำกลับมามีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ ลำดับชั้นก็สูงขึ้นเรื่อย ๆ ถึงขั้นเริ่มมีของที่ริบมาจากผู้มีลำดับชั้นมาร์ควิส!