ข้าเป็นใคร?
ดูท่าเทพมารองค์ที่ห้าจะเสียสติไปจริง ๆ
ตอนแรกเขาคว้าตัวเด็กเอาไว้ แล้วซักถามอีกฝ่ายไม่หยุดว่าตัวเองเป็นใคร
เย่ไป๋ทนดูฉากนี้ต่อไปไม่ไหวแล้ว!
เย่ไป๋กระแอมเบา ๆ สองครั้ง ก่อนเอ่ยอย่างจริงจังว่า
“แค่ก ๆ เสี่ยวอู่ ช่วยระวังภาพลักษณ์หน่อย”
เทพมารองค์ที่ห้าซึ่งกำลังคลุ้มคลั่งเพ้อเจ้อ ในที่สุดก็สังเกตเห็นเย่ไป๋ กรงไม้ และสิ่งอื่น ๆ ที่อยู่รอบตัว
“แกเป็นตัวอะไร?”
เย่ไป๋:......
ไม่เพียงไม่ได้แสดงท่าทีสมกับว่าที่จอมพลัง แต่ยังโดนทักทายแบบฮั่วเข้าให้ตั้งแต่แรก
เทพมารองค์ที่ห้าค่อย ๆ ได้สติกลับมาบ้าง ก่อนแค่นเสียงเยาะเย้ยว่า
“ที่แท้ก็แกนี่เอง”
เย่ไป๋:......
คำพูดไม่อาจบรรยายความรู้สึกของเขาในตอนนี้ได้
รอให้เย่ไป๋มีพลังมากพอเมื่อไร เขาจะช่วยต่ออายุขัยให้เทพมารองค์ที่ห้าสัก 100 ปี จะได้มีชีวิตอยู่ต่อไปดี ๆ
ซุนหลี่กระซิบเตือนว่า
“เขาด่านายไปสองรอบแล้วนะ”
ถ้าไม่ยั่วโมโหคนอื่นแล้วจะตายหรือไง!
เย่ไป๋ยังไม่ทันได้พูดอะไร เทพมารองค์ที่ห้าก็หัวเราะเย็นชา กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วเอ่ยอย่างดูแคลนว่า
“ฝันร้ายบ้าบอของฉันนี่สมจริงขึ้นทุกที ถึงขั้นมีภาพลวงตาของอสูรโผล่มาด้วย”