ในห้องเปล่าปูนดิบนี่ไม่มีแม้แต่โต๊ะสักตัว
เขาหยิบแผ่นรองเขียนพลาสติกแข็งจากกระเป๋าเอกสาร แล้ววางสัญญามาตรฐานกับใบแสดงเจตจำนงอนุมัติพิเศษลงบนขอบหน้าต่างคอนกรีต
ระยะเวลาคุ้มครองพื้นที่
เกณฑ์ประเมินผลงาน
สัดส่วนเปลี่ยนคืนสินค้ารอบแรก
แผนเงินสนับสนุนตกแต่งร้าน
เงื่อนไขที่เพิ่งตกลงกันไป เขาค่อยๆ เขียนเพิ่มลงในข้อตกลงแนบท้ายทีละข้อ แม้กระทั่งเวลาประเมินและวิธีมีผลบังคับใช้ก็ระบุไว้ชัดเจน
เขียนเสร็จ โจวปินก็หยิบตราประทับธุรกิจที่ได้รับมอบหมายออกมา เล็งตรงตำแหน่งลงชื่อ แล้วกดประทับลงไปเต็มแรง
ปั้ง!
รอยสีแดงสดประทับลงบนกระดาษ
"เถ้าเย่ ดูหน่อย"
"ไม่มีปัญหาก็เซ็นได้"
เย่เจี้ยนกั๋วรับแผ่นรองเขียนมาด้วยสองมือ แต่ยังไม่รีบจรดปากกา
เขามองดูข้อกำหนดที่อัดแน่นและตราประทับสีแดงสดบนนั้น สูดลมหายใจลึก แล้วหันไปมองลูกชายที่อยู่ข้างๆ ส่งแผ่นรองเขียนให้เย่เฉิน
"เฉินเฉิน ช่วยพ่อดูหน่อย ว่าที่เขียนไว้ในนี้ กับที่คุยกันเมื่อกี้ ตรงกันรึเปล่า อย่าให้ขาดตกอะไรไป"
สุดท้ายก็ไม่เคยผ่านการเจรจาธุรกิจมาก่อน ต่อหน้าสัญญากฎหมายขาวดำนี่ เย่เจี้ยนกั๋วก็ขอให้ลูกชายช่วยยืนยันโดยสัญชาตญาณ
"ได้"
เย่เฉินยิ้ม เอื้อมมือไปรับมา
เขาไม่ได้อ่านผ่านๆ แต่อ่านไปทีละคำตามแสงที่ลอดเข้ามาจากขอบหน้าต่างคอนกรีต
ยืนยันว่าข้อกำหนดทั้งหมดตรงกับที่เพิ่งตกลงกันเป๊ะๆ ไม่มีขาดตกหรือคลาดเคลื่อนเลย เขาถึงได้ส่งแผ่นรองเขียนคืนให้พ่อ แล้วพูดเบาๆ ว่า