บ่ายสามโมง
รถยนต์เมอร์เซเดส-เบนซ์สีดำเคลื่อนเข้าสู่ประตูของศูนย์เมอร์เซเดส-เบนซ์อย่างนุ่มนวล
เซี่ยซือฉิงรออยู่บนขั้นบันไดหน้าโชว์รูมตั้งแต่เนิ่นๆ
วันนี้เธอใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวล้วนเข้ารูปสุดๆ
ปกเสื้อเปิดออกเล็กน้อย ทรวดทรงอวบอิ่มเต่งตึงรั้งผ้าจนตึง
เป็นจังหวะตามลมหายใจขึ้นลง วาดเส้นโค้งสะดุดตาอย่างยิ่ง
ส่วนล่างเป็นกระโปรงทรงดินสอสีดำเอวสูงตูด รัดกระชับส่วนเว้าส่วนโค้งที่ได้รูป
เรียวขาคู่สวยที่ยาวตึงสวมอยู่ในถุงน่องสีดำบางเฉียบ เท้าเหยียบบนรองเท้าส้นสูงหัวแหลมสีดำสูงห้าเซ็นติเมตร
ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายหญิงสาวออฟฟิศยุคใหม่ที่ดูมีเสน่ห์และคล่องแคล่วว่องไว
เห็นรถจอดสนิท เซี่ยซือฉิงก็รีบก้าวเร็วๆ เข้าไป เปิดประตูฝั่งคนขับด้วยตัวเอง
“คุณเย่ ท่านมาแล้ว” เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย น้ำเสียงอ่อนหวาน กิริยานอบน้อมเต็มที่
เย่เฉินดึงกุญแจรถออก ก้าวลงจากรถ
เขายังคงสวมชุดสูทลำลองสีเข้มตัวนั้น
นาฬิกาข้อมือวาเชอรอง กงสตังแตงรุ่นข้ามมหาสมุทร เผยความหรูหราเยือกเย็นระดับสูง
“ป้ายทะเบียนอยู่ไหน” เย่เฉินถามด้วยน้ำเสียงสบายๆ ไม่ได้มีฟอร์มเป็นเจ้าเป็นนายสูงส่งอะไรเลย
“แผนกบริการหลังการขายเตรียมไว้ให้แล้ว เชิญท่านนั่งรอในห้องวีไอพีสักครู่ค่ะ ภายในสิบนาทีก็เปลี่ยนเสร็จ” เซี่ยซือฉิงนำทางอยู่ข้างหน้า
เย่เฉินไม่ได้ไปห้องวีไอพี แต่เดินตามเธอไปยังโรงซ่อมบริการหลังการขายเลย
เซี่ยซือฉิงเดินหน้าถอยหลังด้วยตัวเอง ติดต่อช่าง ตรวจสอบป้ายทะเบียน