เย่เฉินไม่ได้คิดอะไรมาก
เขาวางกุญแจรถลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนสีดำอย่างไม่ใส่ใจ
เสียงกุญแจกระทบพื้นผิวเบาๆ ดังกรุ๊งกริ๊ง
สายตาของซูเสี่ยวหว่านเหลือบไปเห็นกุญแจเมอร์เซเดส-เบนซ์โดยอัตโนมัติ แล้วรีบเบือนหน้าหนี
เธอแอบเงยหน้ามองเย่เฉิน
กวาดตามองใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขา ก่อนจะไปหยุดที่นาฬิกาข้อมือ หัวใจเต้นเร็วขึ้นครึ่งจังหวะโดยไม่รู้ตัว
เธออดไม่ได้จริงๆ ถามเบาๆ ด้วยความตกใจ
“คุณเย่ คุณ... ซื้อรถเหรอคะ?”
พอถามเสร็จ เธอก็เสียใจทันที
ในฐานะพนักงานต้อนรับโรงแรม การถามเรื่องส่วนตัวของแขก ไม่เหมาะสมเลยจริงๆ
แต่เธออดสงสัยไม่ได้
เด็กหนุ่มคนนี้มีความแตกต่างที่รุนแรงเกินไป
เย่เฉินยืนพิงเคาน์เตอร์ หันมามองเธอ
เห็นซูเสี่ยวหว่านทำท่าอยากถามแต่กลัวเสียมารยาท เขาก็อดยิ้มไม่ได้
“ใช่แล้ว”
“เซี่ยงไฮ้ใหญ่เกิน นั่งรถไฟฟ้าเบียดๆ ก็เหนื่อย”
“ก็เลยซื้อพาหนะสักคัน”
พาหนะ
เมอร์เซเดส-เบนซ์รุ่นท็อปราคาสองล้านหกแสน
ซูเสี่ยวหว่านอึ้งไปกับคำพูดนั้น ไม่รู้จะตอบยังไง
เธอกระพริบตาปริบๆ ทำได้แค่ยิ้มแบบมืออาชีพ แต่ใบหูแดงเรื่อขึ้นมาเงียบๆ
ชายวัยกลางคนที่กำลังเช็คอินอยู่ข้างๆ ได้ยินประโยคนี้ มือที่ถือบัตรประชาชนแทบหลุด
เขามองไปที่รถเบนซ์สีดำคันนั้นนอกประตูอย่างไม่รู้ตัว แล้วหันมามองเย่เฉิน