“ไปกันเถอะ” เย่เฉินก้าวขายาวมุ่งหน้าไปทางตรอกหลังร้าน สวีเจียวรีบวิ่งเหยาะๆ ตามไปสองก้าว หัวไหล่แนบชิดกับแขนของเขาเป็นจังหวะ ทั้งสองคนเดินเคียงคู่กันบนถนนร่มรื่นนอกรั้วมหาวิทยาลัย
น้ำหอมกลิ่นอ่อนๆ ของสวีเจียวที่ฉีดวันนี้ ปลิวมาตามสายลม กลิ่นหอมของสาวน้อยที่เจือกลิ่นพีชพุ่งเข้าจมูก
เธอหันมองชายหนุ่มข้างกายเป็นระยะๆ มองใบหน้าด้านข้างที่มีโครงสร้างชัดเจนของเขา ความต้องการที่จะเอาชนะใจเขาในใจพลุ่งพล่านขึ้นเรื่อยๆ
เดินมาถึงร้านอาหารตะวันตกโรแมนติกที่เพิ่งเปิดใหม่ในตรอกหลัง เมื่อเข้ามาในร้าน พนักงานก็รีบเข้ามาต้อนรับพาไปยังโต๊ะ ทั้งสองนั่งลงริมหน้าต่าง
สวีเจียวหยิบเมนูมาวางตรงหน้า เปิดดูราคาที่เขียนไว้ เพื่อแสดงให้เห็นว่าเธอรู้ความ เธอตั้งใจเลือกเซ็ตคู่ราคา 188 หยวน
“วันนี้ตกลงกันแล้วว่าฉันเป็นคนเลี้ยงนะ ถือว่าขอบคุณนายที่เลี้ยงข้าวพวกเราคราวก่อนแล้วกัน” เธอเลื่อนเมนูไปตรงหน้าเย่เฉิน กะพริบตายิ้มหวาน แล้วพูดเสริมด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
“แต่ค่าขนมฉันมีจำกัดนะ คุณชายเย่คงไม่รังเกียจใช่ไหมที่ฉันเลือกเซ็ตถูกไปหน่อย”
เย่เฉินไม่ได้มองเซ็ตนั้นเลย ปิดเมนูลงแล้วหัวเราะเบาๆ “มีเหตุผลที่ไหนให้ผู้หญิงมาจ่ายเงินเวลาไปกินข้าวกับผู้ชาย มื้อนี้ฉันจ่ายเองนะ”
พูดจบ เขาก็ยกมือเรียกพนักงานมา
“เพิ่มซุปทรัฟเฟิลดำ ฟัวกราส์สองชุด ของหวานเปลี่ยนเป็นเค้กช็อกโกแลตลาวาที่เป็นซิกเนเจอร์ของร้าน แล้วก็เปิดน้ำอัดลมปี 05 มาขวดนึง” เขาชี้ลงบนเมนูตามใจชอบ แล้วคืนสมุดจดออเดอร์ให้พนักงาน พร้อมพูดเสริมอีกประโยค “ฟัวกราส์ทอดให้ผิวเกรียมนิดๆ ข้างในยังอมชมพูนิดหน่อย อย่าให้สุกเกินไป”