ภาพถ่ายมีพื้นหลังเป็นหอพักหญิงมหาวิทยาลัยจินเฉิง
เสิ่นอันหรานผมกึ่งแห้ง มัดไว้หลวม ๆ ด้านหลัง
เธอไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนหลวม ๆ ตามปกติ แต่เปลี่ยนเป็นชุดนอนสายเดี่ยวผ้าไหมเย็นที่ออกจะสบาย ๆ ทรงหลวมเล็กน้อย
เนื้อผ้าแนบแนบไปกับตัว พาดผ่านไหล่ เผยให้เห็นผิวขาวนวลเป็นบริเวณกว้าง
ใต้ลำคอเรียวระหง แนวกระดูกไหปลาร้าชัดเจน
คอเสื้อชุดนอนเปิดเล็กน้อย ความอวบอิ่มที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างดันผ้าเนื้อลื่นให้โค้งนูนขึ้นมาจนเกินจริง
พื้นฐานของสาวเรียนเก่งผู้เย็นชา บวกกับเสน่ห์บริสุทธิ์ที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ สร้างแรงปะทะทางภาพอย่างรุนแรง
เย่เฉินมองหน้าจอ นิ้วเคาะที่ขอบมือถือสองที
ตอนอยู่มัธยมหนึ่งในอำเภอห่อตัวมิดชิด พอถึงหอพักมหาวิทยาลัย กลับปล่อยตัวเต็มที่
เขาพิมพ์ด้วยมือเดียว ป้อนข้อมูลเร็วมาก
"ถ่ายรูปได้สวยนะ แต่ว่าถ้าชุดนอนนี้ให้ครูฝึกเห็นเมื่อไหร่ คงโดนลงโทษให้ยืนท่าทหารเพิ่มอีกสองชั่วโมงแน่"
ทางนั้นตอบกลับมาในพริบตา พร้อมส่งสติกเกอร์แสดงความโกรธมาด้วย
"ใส่ในหอพักนะสิ! ใครจะใส่ข้างนอก! เธอนี่จับจุดประเด็นผิดตลอดเลย!"
เย่เฉินขยับท่านอนให้สบายขึ้น พิงหัวเตียง
"อย่าบ่นนักเลย สอนเทคนิคเอาตัวรอดตอนฝึกทหารให้สองข้อนะ"
เสิ่นอันหรานส่งภาพเคลื่อนไหวตัวการ์ตูน "พร้อมฟัง" มาให้
ปลายนิ้วของเย่เฉินเคลื่อนไหวรวดเร็ว
"ข้อแรก ถ้ายืนไม่ไหวจริง ๆ อย่าล้มทั้งยืนตรง ๆ ตบตาเป็นน้ำตาลในเลือดต่ำมีเทคนิค หน้าซีดทำเป็นทำไม่ได้ แต่เธอหลับตา โยกตัวเบา ๆ แล้วซบไปหาเพื่อนข้าง ๆ ได้ ระหว่างซบมือจับเสื้ออีกฝ่ายให้แน่น ครูฝึกเห็นท่าแบบนี้ ต้องเชื่อว่าทนไม่ไหวจริง ๆ แน่ เรียกว่าการบอกใบ้ทางจิตวิทยา"