พนักงานเก็บกวาดโต๊ะเรียบร้อย ทั้งสองนั่งลงตรงข้ามกัน
สวีเจียวสั่งหม้อดินซี่โครงหมูตุ๋นมะเขือเทศ แล้วเลื่อนเมนูให้เย่เฉิน
เย่เฉินกวาดตามอง
"หม้อดินซี่โครงหมูตุ๋น เพิ่มหมูกรอบอีกหนึ่ง หุงข้าวสอง"
สวีเจียววางเมนูลง มองเส้นเลือดฝอยในดวงตาที่ยังไม่จางหายของเขา
"นายไม่ใช่เพิ่งอดหลับอดนอนมาหลายวันเหรอ กินแค่นี้เนี่ยนะ"
"แล้วไง" เย่เฉินเงยหน้ามองเธอ "เธอจะสั่งซุปบำรุงกำลังให้ฉันสักชามไหมล่ะ"
"ฉันแค่รู้สึกว่านายควรบำรุงบ้าง"
"สายไปแล้ว เมื่อคืนซี่โครงหมูถูกซุนฮ่าวอวี่กินหมดเกลี้ยงแล้ว"
สวีเจียวเพิ่งยกแก้วน้ำขึ้น เกือบสำลัก
เธอรีบวางแก้ว หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดปาก
"เย่เฉิน นายช่วยจริงจังหน่อยได้ไหม"
"เมื่อกี้ใครบอกจะดูแลฉันแทนแม่ฉันนะ"
"ฉันก็ไม่ได้ให้นายพูดจาเพ้อเจ้อนี่"
"ให้เธอปรับตัวล่วงหน้า" เย่เฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ "งานดูแลคนน่ะ ไม่ได้ง่ายอย่างที่เธอคิดหรอก"
สวีเจียวจ้องเขาสองวินาที
"ก็ต้องดูด้วยว่าดูแลใคร"
เธอไม่หลบสายตาของเย่เฉิน นิ้วหมุนแก้วน้ำเบาๆ
เย่เฉินยิ้ม
"ฟังดูอันตรายนะเนี่ย"
"นายก็รู้จักกลัวด้วยเหรอ"
"ฉันเป็นคนใจเสาะมาโดยตลอด"
"นายเนี่ยนะ" สวีเจียวมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฉันว่านายน่ะใจกล้ากว่าใคร"
ตอนนั้นเอง พนักงานยกหม้อดินสองใบเดินมา
หม้อดินส่งเสียงปุดๆ ไอร้อนสีขาวพวยพุ่งคลุมโต๊ะ
สวีเจียวก้มหน้าแกะตะเกียบ ความหวามไหวเมื่อครู่นั้นซ่อนตัวเข้าไปในไอร้อนชั่วคราว
เย่เฉินคีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่ง แล้วดันจานหมูกรอบไปทางเธอ
"กินข้าวก่อน เดี๋ยวเย็นไม่อร่อย"