พนักงานเสิร์ฟยกไวน์แดงที่รีดีแคนต์ใหม่เดินเข้ามา และรินใส่แก้วไวน์ของเย่เฉินหนึ่งในสามส่วน
เย่เฉินยกแก้วขึ้นแล้วหมุนเบา ๆ สองครั้ง
ชาติก่อนที่เขาด้นกระทู้ในฟอรัมโปรแกรมเมอร์ เขาเจอบทความชิมไวน์ไม่น้อย ตอนนี้เอาคำพูดพวกนั้นมาใช้ ก็ดูมีแววใช้ได้
จิบไปหนึ่งอึก ความฝาดของแทนนินจางลงไปเยอะจริง ๆ
"รอบนี้รสชาติใช้ได้"
เย่เฉินวางแก้ว แล้วในที่สุดก็เลื่อนสายตาไปที่ใบหน้าของเซี่ยเหมิง
มองสีหน้าสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ของเย่เฉิน จู่ ๆ ใจเซี่ยเหมิงก็เริ่มไม่มั่นคง
ปฏิกิริยาของเด็กนี่ผิดปกติเกินไป
ไม่ดีใจล้น ไม่โกรธเกรี้ยว และไม่ตื่นตระหนกหลังถูกข่มขู่
หรือว่าเขารังเกียจว่าน้อยไป กำลังต่อรองราคาอยู่
เซี่ยเหมิงข่มอารมณ์ไว้ ตัดสินใจยื่นข้อเสนอหวานล้ำอีกขั้น
"ถ้าประธานเย่ไม่พอใจตัวเลขนี้..." เธอลดน้ำเสียงลง วางท่าเหมือนกำลังโปรยทาน
"เห็นแก่ที่คุณหนุ่มแน่นมีอนาคต โดยส่วนตัวฉันตัดสินใจยื่นขอเงินสำรองอีกหลายแสนเหรียญจากเบื้องบนได้"
"ห้าล้านห้าแสนเหรียญสหรัฐ นี่คือจุดต่ำสุดของอีเอ และเป็นราคาสูงสุดที่คุณจะได้"
เย่เฉินหยิบผ้าเช็ดปากสีขาวสะอาดขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เช็ดปากอย่างใจเย็น
จากนั้นโยนผ้าเช็ดปากลงบนโต๊ะตามอำเภอใจ