เฉินซิ่วหลานและเย่เจี้ยนกั๋วยืนอยู่ใต้ต้นการบูร
ในมือเฉินซิ่วหลานถือพัดใบพลู ยืนเขย่งเท้ามองลอดประตูโรงเรียน
เย่เจี้ยนกั๋วคาบบุหรี่ คิ้วขมวดแน่น
ดูเครียดยิ่งกว่าเย่เฉินที่เป็นคนสอบเสียอีก
“พ่อ แม่”
เย่เฉินเดินเข้าไปหา
เฉินซิ่วหลานเห็นเขาเข้าก็รีบเดินเข้ามา โบกพัดให้เขาไม่หยุด
“เหนื่อยแย่เลยนะ หิวมั้ย อยากกินอะไร เดี๋ยวแม่กลับไปทำให้”
เย่เจี้ยนกั๋วเหยียบก้นบุหรี่
เขาอยากถามว่าสอบเป็นไงบ้าง แต่กลัวกดดันลูกชาย อ้ำอึ้งอยู่นาน สุดท้ายหลุดออกมาแค่
“สอบเสร็จก็พอ”
เย่เฉินยิ้ม
“สอบดีครับ”
แค่คำเดียว บ่าที่เกร็งของเย่เจี้ยนกั๋วก็หย่อนลงอย่างชัดเจน
“ดีก็ดี เล่นตามมาตรฐานก็พอ”
ปากพูดแบบนี้ แต่รอยย่นบนหน้าแทบจะซ่อนไม่อยู่แล้ว
กลับถึงบ้าน
อาหารเย็นจัดเต็มมาก
ปลาผัดซอสแดง ผัดผักเขียว แล้วก็หมูเปรี้ยวหวานที่เย่เฉินชอบกินที่สุดตอนเด็ก
เฉินซิ่วหลานคอยคีบกับข้าวให้เขาตลอด
เย่เจี้ยนกั๋วไม่พูดอะไรมาก แค่เบาเสียงทีวีลงจนแผ่ว แม้แต่บุหรี่ก็ไม่ออกไปสูบนอกบ้าน
กินข้าวเสร็จ เย่เฉินกลับเข้าห้อง ปิดประตู
เขาเปิดลิ้นชัก หยิบสมบัติทั้งหมดของตัวเองออกมา
542 หยวน 5 เจียว
เย่เฉินนับรอบหนึ่ง แล้วก็นับอีกรอบ
ก็ยังน้อยเกินไป
นัดเปิดสนามฟุตบอลโลกแอฟริกาใต้คือวันที่ 11 มิถุนายน
นั่นก็คือ เหลืออีกสามวัน
ปี 2010 อินเทอร์เน็ตบนมือถือเพิ่งเริ่มต้น