เซี่ยซือฉิงแก้มแดงระเรื่อ ยื่นมือผลักโจวถงออกไป
“อย่าพูดมั่วสิ เป็นลูกค้าจริง ๆ นะ”
“ลูกค้าแบบไหนถึงได้ให้เธอไปนั่งกินข้าวด้วยจนถึงสามทุ่ม?” โจวถงไม่ยอมปล่อยผ่าน เอามือกอดอก ดันทรวงอกหนัก ๆ ขึ้นมา “ผู้ชายล่ะสิ? อายุเท่าไหร่?”
เซี่ยซือฉิงวางแก้วน้ำ แล้วเดินไปนั่งที่โซฟา
“ไม่กี่วันก่อนเขามาซื้อเมอร์เซเดส-เบนซ์เอส 600 ที่ร้านเรา จ่ายเงินสดเต็มจำนวน”
ในห้องเช่าเงียบกริบลงทันที
โจวถงเบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ตั้งสติไมได้อยู่พักใหญ่
รถหรูระดับท็อปสองล้านหกแสน จ่ายเงินสดรวดเดียว
เธอคิดเลขในใจเร็วปื๊ด ตื่นเต้นจนกระโจนเข้าใส่เซี่ยซือฉิง กอดไหล่เขย่าอย่างแรง
“ตายแล้ว! ซือฉิง เธอรวยเละแน่! ค่าคอมมิชชั่นจากดีลนี้ เดียวเท่าเงินเดือนทั้งปีของเธอเลยนะ!” โจวถงตะโกนอย่างตื่นเต้น แล้วเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นขาเมาท์ทันที
“ลูกค้าคนนี้อายุเท่าไหร่กันแน่? ใช่พวกเจ้าของเหมืองถ่านพุงป่อง หัวล้านตรงกลาง หรือพวกเศรษฐีใหม่รวยทางลัดหรือเปล่า?”
ในหัวเซี่ยซือฉิงก็ผุดภาพใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนรอยยิ้มสดใสของเย่เฉินขึ้นมาทันที เธอส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่ใช่ทั้งนั้น” เสียงเซี่ยซือฉิงเบาลงหลายส่วน พร้อมแววหลงใหลที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ไม่ทันสังเกต “เขาอายุยังน้อยมาก น่าจะเพิ่งสิบแปดสิบเก้า”