อาจารย์หวังอ้าปาก แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออกสักคำ
“อุปกรณ์หาย” สามสิบเจ็ดเครื่อง ปัญหาถูกตีแผ่ชัดเจนบนโต๊ะแล้ว
ไม่ใช่ศูนย์ปฏิบัติการทดลองไม่มีทุน
แต่เป็นบัญชีนี้ ที่ตั้งแต่แรกก็ไม่เคยลงตัว
สวี่ม่านก้มมองสมุดเช็คชื่อในอ้อมแขน แล้วเงยหน้าขึ้นมองจอ
วันนี้เธอตั้งใจจะมาดูว่าเย่เฉินขาดเรียนวิชาเอกหรือเปล่า
ผลคือยังเช็คไม่เสร็จ บัญชีย้อนหลังที่ค้างมาหลายปีของศูนย์ปฏิบัติการทดลอง กลับถูกโปรแกรมของเขาลากมาเปิดโปงก่อน
ศาสตราจารย์โจวเดินมาที่หน้าคอม พลิกดูแผนปรับปรุงสามชุดไปมาหลายรอบ
“นี่แค่เวอร์ชันทดสอบใช่ไหม”
“ครับ”
เย่เฉินพยักหน้า
“ตอนนี้ทำได้แค่วิเคราะห์ข้อมูลกับจัดการทรัพยากร”
“จะเชื่อมเข้าระบบมหาวิทยาลัยจริง ต้องเพิ่มสิทธิ์ บันทึกการทำงาน และซิงก์ข้อมูลอีก”
เขาพูดเรียบๆ แต่อาจารย์หวังกลับฟังอย่างจริงจังขึ้นเรื่อยๆ
เย่เฉินยกมือขึ้นแตะหน้าจอ
“หลังจากนี้ยังเพิ่มหน้าเว็บบนมือถือได้อีก”
“ไม่ต้องติดตั้งซอฟต์แวร์ แค่มือถือเล่นเน็ตได้ อาจารย์กับนักศึกษาก็เช็คห้องว่าง ยื่นจองได้แล้ว”
“อุปกรณ์เสีย ปรับตารางเรียนกะทันหัน หรือยกเลิกจอง ก็ส่งแจ้งเตือนผ่านเฟยซิ่นกับข้อความ”
“ฝั่งคอมไว้จัดการ ฝั่งมือถือไว้ดูกับยื่นคำขอ แบ็คเอนด์ใช้ข้อมูลชุดเดียว ไม่ต้องมานั่งกรอกฟอร์มไปมาหลายที่”
อาจารย์หวังถามออกมาโดยไม่รู้ตัว
“เฟยซิ่นกับข้อความนี่ต่อได้ด้วยเหรอ”
“ได้ครับ”
เย่เฉินไม่ได้ลงรายละเอียดทางเทคนิค
“แต่อินเทอร์เฟส สิทธิ์ และค่าใช้จ่ายข้อความ ต้องให้มหาวิทยาลัยช่วยประสาน”