เย่เฉินนั่งขัดสมาธิบนสนามหญ้าฝั่งตรงข้ามเขา ปัดเศษหญ้าบนมือ
"เพราะนายรีบเกินไป"
"คนที่รู้จักเมื่อคืน วันนี้ก็ถือน้ำพุ่งไปแสดงความซื่อสัตย์ ใครเจอใครก็งง?"
"ไม่ต้องพูดถึงหลีเหมิ่งเลย นายเดินเจอคนแปลกหน้าริมถนนแล้วยื่นน้ำให้นายหนึ่งขวด สิ่งแรกที่นายนึกถึงคืออะไร?"
ซุนฮ่าวอวี่ชะงักไป
"...สิ่งแรกที่ฉันนึกคือน้ำนี่ใส่ยาอะไรหรือเปล่า"
"ใช่แล้ว"
เย่เฉินดึงใบหญ้าจากพื้น หมุนปลายนิ้วสองรอบ
"นายต้องปูพื้นฐานความสัมพันธ์ให้เข้าที่ก่อน"
"ฝึกทหารสองอาทิตย์เนี่ย นายทำตัวให้คุ้นหน้าเธอ คุยสองสามประโยค สร้างความไว้ใจพื้นฐานแล้วค่อยใช้รายละเอียดไปทำให้ใจอ่อนเขา"
"นี่เรียกว่าค่อยเป็นค่อยไป ไม่ใช่เปิดฉากก็ระเบิดตูม"
ซุนฮ่าวอวี่สูดจมูก ดื่มน้ำบ๊วยอึกใหญ่ ลูกกระเดือกกระเพื่อมขึ้นลงแรง
"งั้นตอนนี้ฉันยังมีหวังไหม?"
"มี" น้ำเสียงของเย่เฉินหนักแน่นมาก
"ถ้าเธอไม่รู้สึกอะไรกับนายเลยจริงๆ ก็คงไม่หน้าแดงต่อหน้าคนมากมาย เธอลังเล เพียงแต่สถานการณ์มันใหญ่เกิน เลยไม่กล้ารับ"
ดวงตาของซุนฮ่าวอวี่สว่างวาบ
"จริงเหรอ?"
"เหลวไหล" เย่เฉินลุกขึ้น ปัดเศษหญ้าที่กางเกง
"แต่ต่อไปนี้นายต้องเก็บอาการหน่อย อย่าเล่นบทวิ่งร้อยเมตรส่งพัสดุแบบนี้อีก"
"ดูไปก่อนสองสามวัน ตอนฝึกทหารก็ปฏิบัติตัวปกติ รอให้ถึงเวลา ฉันจะบอกเองว่าต้องทำยังไงต่อ"
ซุนฮ่าวอวี่ดีดตัวขึ้นจากสนามหญ้าอย่างแรง พื้นสะเทือนตาม