เสิ่นอันหรานส่งข้อความมาหนึ่งข้อความ
“ฉันซื้อตั๋วรถกลับอำเภอช่วงวันชาติไว้แล้ว นายกลับถึงบ้านวันไหน?”
เย่เฉินเหลือบมองวันที่
“วันเดียวกัน”
อีกฝ่ายตอบกลับแทบจะทันที
“จริงเหรอ?”
“เรื่องที่เคยรับปากกับเธอ ฉันเคยลืมเมื่อไหร่?”
ข้อความถูกส่งไป ปลายสายเงียบไปสิบกว่าวินาที
หลังจากนั้น ข้อมูลตั๋วรถก็ถูกส่งมา
เย่เฉินกวาดตาดู จดจำขบวนรถและเวลาถึงสถานีไว้
“ส่งเวลาถึงสถานีมาให้ฉันอีกรอบนะ ฉันจะไปรับ”
คราวนี้ เสิ่นอันหรานเงียบนานกว่าเดิมอีก
“นายไม่ต้องอุตส่าห์มาก็ได้”
“ผ่านทาง”
“เซี่ยงไฮ้มาอำเภอ มันผ่านทางตรงไหน?”
นิ้วของเย่เฉินชะงักไปชั่วขณะ
วินาทีต่อมา เขาตอบกลับไปห้าตัวอักษร
“ใจฉันมันผ่านทางน่ะ”
ข้อความส่งออกไป หน้าจอเงียบสนิท
หนึ่งนาที
สองนาที
เย่เฉินวางมือถือไว้ข้างหมอน กำลังจะปิดไฟ จู่ๆ หน้าจอก็สว่างขึ้นมาอีกครั้ง
มีเพียงสี่ตัวอักษร
“งั้นอย่ามาสายล่ะ”
เย่เฉินยิ้ม
“ไม่สายหรอก”
หอพักหญิงมหาวิทยาลัยจินเฉิง
เสิ่นอันหรานกอดมือถือซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม
ชุดนอนหลวมแนบกับเรือนร่าง แต่ก็ยังปิดบังเอวที่เพรียวบางไว้ไม่อยู่ ผมยาวสยายแผ่บนหมอน ใบหูค่อยๆ แดงขึ้นเรื่อยๆ
เธอจ้องมองห้าตัวอักษรที่ว่า “ใจฉันมันผ่านทางน่ะ” อ่านแล้วอ่านอีกหลายรอบ
เพื่อนร่วมห้องพลิกตัว งัวเงียถาม
“อันหราน ทำไมในผ้าห่มเธอยังมีไฟสว่างอยู่ล่ะ?”
“ดูเวลา”
“ดูเวลาต้องดูนานขนาดนี้เลย?”
เสิ่นอันหรานรีบกดปิดหน้าจอ
“เธอนี่พูดมากจริงนะ”
เพื่อนร่วมห้องหัวเราะเบาๆ
“เออ ฉันนอนละ ให้บางคนดูเวลาต่อไปแล้วกัน”