"แม่ ไม่ต้องหรอก"
เย่เฉินพับใบแจ้งยอดเงิน พับครึ่งแล้วสอดใส่กระเป๋าเสื้อนอกตามอำเภอใจ
"ตอนนี้ผมก็แค่นักศึกษา จะพกเงินเป็นแสนติดตัวไปทำไม"
"เอาไว้โชว์ที่มหาวิทยาลัยทุกวันเหรอ"
เขาเอนพิงโซฟา น้ำเสียงสบาย ๆ
"อยู่แต่มหาลัย เงินสามหมื่นกว่าก็ใช้ได้เป็นเดือนแล้ว ถ้าขาดเงินจริง ๆ เดี๋ยวผมโทรมาขอ"
ฟังเขาพูดแบบนั้น สองสามีภรรยามองหน้ากัน ความกังวลในแววตาค่อยจางลง
เย่เจี้ยนกั๋วก้มหน้ามองบัตรธนาคารในมือ นิ้วโป้งลูบไปมาบนหน้าบัตร
ลูกไม่ได้เอาเงินก้อนโตไปผลาญสุรุ่ยสุร่าย
รถก็ซื้อให้ที่บ้าน
หน้าร้านก็เช่าให้พวกเขา
ตอนนี้แม้แต่เงินที่เหลือ ก็แทบยกให้พวกเขาทั้งหมด
เงียบไปครู่หนึ่ง เย่เจี้ยนกั๋วเก็บธนาคารใส่กระเป๋าเอกสารด้านในสุดอย่างระมัดระวัง ก่อนรูดซิปปิดอย่างแน่นหนา
"เอาล่ะ"
"พ่อจะดูแลเงินก้อนนี้ให้"
"ร้านต้องใช้ก็ใช้ ซื้อบ้านต้องซื้อก็ซื้อ ส่วนที่เหลือนอกนั้นจะไม่ใช้แม้แต่บาทเดียว"
พูดจบ เขายังตบกระเป๋าเอกสารอีกครั้งอย่างวางใจไม่ลง
ท่าทางนั่นไม่เหมือนกำลังเก็บบัตรธนาคาร กลับเหมือนยัดทั้งชีวิตในช่วงครึ่งหลังของบ้านเข้าไป
เฉินซิ่วหลานก็กำธนาคารของตัวเองแน่น พึมพำเบา ๆ
"สองแสน มันจะใช้หมดได้ยังไง…"
เย่เฉินได้ยินเข้า จึงเตือนขึ้นทันที
"แม่ ผมขอบอกไว้ก่อนเลยนะ"
"เงินนี้ให้พวกเรามาใช้ชีวิตดี ๆ ไม่ใช่ให้เอาไปเก็บไว้ในธนาคาร"