นอนไม่ค่อยหลับติดกันหลายวัน ร่างกายก็รู้สึกหนัก ๆ อยู่บ้าง
แต่พอนึกถึงภาพที่เทรดเดอร์สามคนนั่นจ้องตัวเลขในบัญชีจนแทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความตื่นเต้น เย่เฉินก็รู้สึกว่าที่อดหลับอดนอนมาคราวนี้ไม่เสียเปล่า
เงินหมื่นล้านเข้าบัญชี ใคร ๆ ก็ต้องตื่นเต้น
แต่พอเงินก้อนนี้อยู่ในบัญชีตัวเองจริง ๆ เขากลับไม่ค่อยรู้สึกอะไร
อาจจะเพราะเหนื่อยเกินไป
หรือไม่ก็ตัวเลขในบัญชีธนาคารที่ยาวเหยียด พอนานเข้าก็ดูไม่ต่างจากถั่วแห่งความสุข
ตอนบ่ายห้าโมงเย็น เย่เฉินขับรถเข้าไปจอดในที่จอดรถใต้ดินของตึกสำนักงานนอกมหาวิทยาลัย แล้วเปลี่ยนมาใช้กระเป๋าเป้ที่สะพายประจำเดินเข้าไปในคณะ
ใต้หอพัก มีนักศึกษาใหม่หลายคนเดินถือหนังสือออกมา
เย่เฉินเพิ่งเดินเข้าไปในอาคาร โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ซุนฮ่าวอวี่: "ถึงไหนแล้ว?"
เย่เฉิน: "เข้ามาในหอพักแล้ว"
เสียงฝีเท้ารีบร้อนดังมาจากชั้นบน
ซุนฮ่าวอวี่ใส่รองเท้าแตะวิ่งพรวดมาถึงมุมบันไดชั้นสาม จับราวบันไดมองลงมา
"ไอ้เย่!"
เสียงตะโกนนั่นทำให้คนทั้งครึ่งชั้นโผล่ออกมา
เย่เฉินเงยหน้าขึ้นมอง
"อะไรของแก? ไตที่ฉันติดแกไว้มันจะหนีไปไหนได้?"
"เรื่องไตไว้ก่อน แกขึ้นมาก่อน!"
ซุนฮ่าวอวี่หันหลังกลับแล้ววิ่งเข้าห้องพักไป
เย่เฉินเข้าไปในห้องพัก ยังไม่ทันได้ยืนให้มั่นคง ซุนฮ่าวอวี่ก็พุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ใช้แขนล็อกไหล่เขาไว้
"ไอ้ใจดำ แกกลับมาได้สักที!"
"เบาหน่อย"
เย่เฉินตบแขนเขา
"ฉันเพิ่งกลับมา แกจะพาฉันส่งโรงพยาบาลมหาลัยเลยรึไง?"