เป็นลินหว่านฉิง
วันนี้เธอตั้งใจปล่อยผมยาวดำเงางามสยายลงมา เปลี่ยนมาใส่ชุดนักเรียนฤดูร้อนที่เข้ารูปเล็กน้อย
ปกเสื้อเปิดออกเล็กน้อย เผยผิวขาวเนียนและกระดูกไหปลาร้าที่เรียวสวย
การตัดเย็บที่พอดีตัวไม่อาจซ่อนทรวดทรงอวบอิ่มที่เริ่มเป็นสาวเต็มตัว ขาก็เรียวยาวตรง พอยืนอยู่ตรงนั้น ก็เป็นภาพสาวบริสุทธิ์เซ็กซี่สุดๆ
เพื่อนผู้ชายที่ยังไม่กลับในห้อง พากันจ้องมองอย่างควบคุมสายตาไม่ได้
ลินหว่านฉิงหยุดอยู่หน้าโต๊ะเย่เฉิน วางปากกาสีดำมีสไตล์ลงบนโต๊ะเบาๆ
“เย่เฉิน สู้ๆ นะ” เธอมองเย่เฉิน อย่างอ้อนวอน “ปากกาแท่งนี้ให้เธอ ขอให้สอบติดมหาวิทยาลัยดีๆ”
เพื่อนรอบๆ ต่างกลั้นหายใจ จ้าวเผิงก็เบิกตากว้าง มองไปมาราวกับเป็นชาวบ้านที่มามุงดูเรื่องสนุก
ขอแค่เย่เฉินรับปากกาแท่งนี้ ก็หมายความว่าระหว่างพวกเขายังมีโอกาสปรับความเข้าใจกันได้
เย่เฉินก้มมองปากกา แล้วเงยหน้ามองใบหน้างดงามไร้เดียงสาของลินหว่านฉิง
จากนั้นเขาก็แสยะยิ้มเป็นรอยยิ้มสดใส ยื่นมือผลักปากกาคืนกลับไป
“ขอบใจนะ แต่ฉันมันคนติดปากกา ใช้จนชินปากกาหมึกน้ำสองหยวนของฉันนั่นแหละ”
“ของแพงแบบนี้เธอเก็บไว้เขียนใบสมัครเข้ามหาวิทยาลัยชิงหัวหรือเป่ยต้าเถอะ”
พูดจบ เย่เฉินก็สะพายกระเป๋าหนังสือขึ้นบ่า ยื่นมือไปคล้องคอจ้าวเผิง ยิ้มร่าเป็นประกาย “ไป ไอ้อ้วน กลับบ้านไปกินข้าวมื้อใหญ่กัน”
“ได้เลย!” จ้าวเผิงตอบเสียงดัง
ทั้งคู่คล้องคอกันเดินออกจากห้องเรียน เสียงหัวเราะร่าเริงลอยไปตามทางเดินไกลๆ
ลินหว่านฉิงยืนอยู่ข้างโต๊ะเรียนที่ว่างเปล่า มือกำปากกาที่ถูกส่งคืนแน่น จนข้อนิ้วขาวเผือด
เธอมองแผ่นหลังของเย่เฉินที่เดินจากไปอย่างไม่แยแส ในใจรู้สึกว่างเปล่า ราวกับว่ามีบางสิ่งที่ล้ำค่าอย่างยิ่ง ได้หลุดลอยไปอย่างสิ้นเชิงในวินาทีนี้
ส่วนเย่เฉินที่เดินพ้นประตูโรงเรียนมา เผชิญกับแสงแดดจ้าของมิถุนายน ยืดเส้นยืดสายบิดขี้เกียจครั้งใหญ่
สอบเข้ามหาวิทยาลัย เป็นเพียงก้าวแรกในการเขียนชีวิตของเขาใหม่
ในปี 2010 ที่ยิ่งใหญ่นี้ กระแสโอกาสรวยนับไม่ถ้วน กำลังเข้าแถวรอให้เขาไปชิงตัดหน้ามา
……
เดินพ้นประตูโรงเรียน ลมร้อนพัดปะทะหน้า
เดินผ่านร้านขายลอตเตอรี่ ทีวีข้างในกำลังเปิดข่าวกีฬา
“ฟุตบอลโลกแอฟริกาใต้กำลังจะเปิดฉาก 32 ทีมเตรียมพร้อมเต็มที่...”
เย่เฉินหยุดฝีเท้าชั่วครู่ มองอัตราต่อรองของสเปนที่เลื่อนผ่านหน้าจอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เสียงนกหวีดในราตรีแอฟริกาใต้ ประตูชัยของอิเนียสต้า คำทำนายของปลาหมึกพอล... ภาพความทรงจำทั้งหมด แจ่มชัดในหัวเขาราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน
หลังสอบเสร็จ ฟุตบอลโลกครั้งนี้ คือไพ่เด็ดใบแรกที่พลิกชีวิตเขา
กลับถึงบ้าน
แม่เฉินซิ่วหลานใส่ผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้ แม้เพราะตรากตรำจนมีเนื้อมีหนังขึ้นเล็กน้อย แต่หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความอ่อนโยน กำลังยกชามซุปกระดูกหมูร้อนๆ ออกมา
“รีบไปล้างมือกินข้าว กินเสร็จก็พักผ่อนเร็วๆ”
เย่เฉินซดน้ำซุปคำหนึ่ง ความอุ่นไหลจากลำคอลงไปถึงท้อง
มองพ่อแม่ที่แข็งแรงดีต่อหน้า เขาแอบกำหมัดแน่น
ชาตินี้ มีเขาอยู่ ครอบครัวนี้จะไม่มีทางเดินซ้ำรอยเดิมเด็ดขาด
กินข้าวเสร็จกลับห้อง เย่เฉินดึงลิ้นชัก ควักกระปุกออมสินของตัวเองออกมา
นับดูได้ทั้งหมดห้าร้อยสี่สิบสองบาทห้าสิบสตางค์
“เงินยังน้อยเกินไป จะต้องหาทางหาเงินทุนเริ่มต้นมาบ้าง” เย่เฉินเขียนสามคำว่า “ฟุตบอลโลก” ลงบนกระดาษทด ปลายปากกาเคาะเบาๆ บนโต๊ะ
……
วันที่ 7 มิถุนายน สอบเข้ามหาวิทยาลัยมาถึงตามกำหนด
ในห้องสอบ ผู้สอบนับไม่ถ้วนเครียดจนมือชุ่มเหงื่อ บางคนถึงกับสะอื้นเบาๆ
ส่วนเย่เฉินนั่งอยู่ที่โต๊ะ มองข้อสอบที่แจกมา ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษคำตอบ เกิดเสียงกรีดเบาๆ อย่างคล่องแคล่ว
ภาษาไทย คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์รวม ภาษาอังกฤษ
ด้วยสูตรโกงเหนือธรรมชาติ【ความจำสัมบูรณ์】ข้อสอบพวกนี้ในสายตาเขาก็เหมือนกับการสอบแบบเปิดตำรา
แต่ละวิชา เขาแทบจะใช้เวลาเพียงครึ่งเดียวก็ทำเสร็จทั้งหมด
วันที่ 8 มิถุนายน ห้าโมงเย็น
พร้อมกับเสียงกริ่งครั้งสุดท้ายที่ใสกังวานดังขึ้น เสียงเฮสนั่นหวั่นไหวก็ระเบิดขึ้นทั่วทั้งโรงเรียน
ข้อสอบและเศษกระดาษนับไม่ถ้วนถูกโปรยลงมาจากตึกเรียน ดุจหิมะโปรยครั้งใหญ่
“หมดเวลาสอบ ผู้เข้าสอบหยุดเขียน!”
เย่เฉินถือซองใส่เครื่องเขียนใสๆ เดินออกมาพร้อมกระแสคนอย่างสบายอารมณ์
“เฉินจื่อ! รอเราด้วย!”
จ้าวเผิงหัวเหงื่อเต็มศีรษะเบียดเสียดมาจากข้างหลัง โอบไหล่เย่เฉินไว้แน่น ร้องโอดครวญ “เฮ้ย! เป็นอิสระแล้ว! คืนนี้ต้องจัดสักสองแก้ว! เออสิ ข้อสุดท้ายเลือกคณิตข้อเลือกสุดท้ายนายตอบอะไร? เราเลือก C ไม่รู้ว่าจะแป้กไหม?”
เย่เฉินหัวเราะร่า เลิกคิ้วพูด “เลือกอะไรก็ไม่สำคัญแล้ว สอบเสร็จแล้วนี่”
“นายอวดเก่งอีกแล้ว!” จ้าวเผิงด่าทั้งขำ แล้วก็ถอนหายใจ “คืนนี้ไปร้านเน็ตทั้งคืนไหม? อึดอัดจะตายอยู่แล้ว”
“คืนนี้ไม่ล่ะ” เย่เฉินปล่อยมือ ยิ้มตบไหล่จ้าวเผิง “วันนี้เซลล์สมองตายไปเยอะ ตอนนี้อยากกลับบ้านซบอกหมอนนอนให้หนำใจสักหน่อย ไว้หลายวันก่อนนะ! หลายวันก่อนเพื่อนเลี้ยงเอง ไปร้านเน็ตเช่าเครื่องทั้งคืน บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปใส่แฮมหมูไม่อั้น ให้นายหนำใจสุดๆ ไปเลย!”
“นายพูดเองนะ! อย่ามาเบี้ยวทีหลัง!” จ้าวเผิงถึงจะผิดหวังนิดหน่อย แต่พอได้ยินว่ามีสัญญาเช่าเครื่องทั้งคืนในอีกไม่กี่วัน ก็ยิ้มแก้มปริอีกครั้ง