ไม่กี่นาทีต่อมา เย่เฉินเดินกลับมาพร้อมโค้กแก้วใหญ่สองแก้ว ในอ้อมแขนยังอุ้มถังป๊อปคอร์นไซส์จัมโบ้อีกหนึ่งถัง
รับตั๋ว ฉีกตั๋ว
ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันเข้าไปในโรงหนัง
โรงหนังเก่าของอำเภอเปิดมาตั้งหลายปี เครื่องไม้เครื่องมือค่อนข้างเก่า ที่นั่งก็เบียดกันแน่น
สองคนนั่งตรงตำแหน่งกลางโรง
แค่ขยับข้อศอกนิดเดียว ก็ชนกันแล้ว
บนจอยักษ์กำลังฉายหนังรักที่เพิ่งเข้าช่วงวันชาติ
ไฟในโรงดับลง เสียงพูดคุยรอบ ๆ ค่อย ๆ หายไป
เย่เฉินวางป๊อปคอร์นไว้บนที่วางแขนระหว่างสองคน
หนังกำลังเล่นถึงฉากพระเอกนางเอกเดินเล่นริมแม่น้ำ
เสิ่นอันหรานมองจอ เอื้อมมือไปหยิบป๊อปคอร์นตามสัญชาตญาณ
แต่ดันเป็นจังหวะเดียวกับที่เย่เฉินยื่นมือมา
ปลายนิ้วของทั้งคู่แตะกัน
ฝ่ามือของเย่เฉินอุ่น ๆ ปัดผ่านหลังมือเย็นนิด ๆ ของเธอ
เสิ่นอันหรานเหมือนโดนน้ำร้อนลวก รีบชักมือกลับทันที
เธอวางมือทั้งสองข้างไว้บนเข่าอย่างเรียบร้อย กำชายกระโปรงพลีตไว้แน่น หลังกับเอวยืดตรงขึ้นกว่าเมื่อกี้หลายส่วน
ส่วนเย่เฉินกลับทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
คว้าป๊อปคอร์นขึ้นมากำหนึ่ง โยนเข้าปากสบาย ๆ
กร้วม
เสียงป๊อปคอร์นถูกเคี้ยวดังชัดเจนเป็นพิเศษในโรงหนังที่เงียบกริบ
สักพัก เย่เฉินอาศัยแสงจากจอที่มืดบ้างสว่างบ้าง ขยับเข้าไปใกล้เธออีกหน่อย
ไหล่ของทั้งคู่แตะเบียดกันเบา ๆ
"พระเอกนี่ก็ซื่อบื้อดีนะ ว่าไหม?"
เขากดเสียงต่ำ พูดแทบจะชิดใบหูของเสิ่นอันหราน
ลมหายใจอุ่น ๆ รินผ่านหู
เสิ่นอันหรานหลังแข็งทื่อ ดวงตาจ้องเขม็งไปที่จอ ครึ่งค่อนวันก็ไม่กะพริบตา
ปลายจมูกได้กลิ่นสะอาดสดชื่นจากตัวเย่เฉินเต็ม ๆ
หูของเธอแดงขึ้นมาทันที
"อืม..."
เสิ่นอันหรานตอบเบา ๆ