เย่เฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ นิ้วมือเคาะเบาๆ ลงบนโต๊ะ
สาวน้อยคงเขินอาย คงจะซุกหน้าไว้ในหมอน กัดริมฝีปาก ครุ่นคิดว่าจะตอบกลับยังไงดี
เขาไม่ได้เร่งรัด แต่กลับย่อหน้ารายชื่อผู้ติดต่อใหม่อยู่ตรงมุมล่างของจอ แล้วเปิดกล่องจดหมายขึ้นมาดู
รายงานการทำงานของซูหยาตอนนี้อยู่ด้านบนสุดของกล่องจดหมาย หัวข้อเป็นตัวหนา
เกมเทมเพิลรันในโซนอเมริกาเหนือ มียอดผู้ใช้งานรายวันทะลุ 1.2 ล้านคน อัตราการเติมเต็มโฆษณาอยู่ที่ 98.7%
ตัวเลขสวยจนแสบตา
เย่เฉินกวาดสายตาอ่านข้อมูลสำคัญอย่างรวดเร็ว ตอบกลับไปว่า "received"
กำลังจะปิดคอม ไอคอนแอปคิวคิวที่มุมขวาล่างก็กระพริบรัวๆ อีกครั้ง
ในที่สุดข้อความของเสิ่นอันหรานก็เด้งขึ้นมา
ครั้งนี้ไม่ใช่แค่เสียงอุทานสั้นๆ แต่เป็นการหยั่งเชิงอย่างระมัดระวังที่แม้จะอยู่คนละจอ ก็ยังสัมผัสได้ถึงความลังเลของเธอ:
"คือว่า…หลังกลับจากหยุดยาววันชาติน่ะ นายว่างไหม เราเจอกันได้หรือเปล่า"
ทันใดนั้น เหมือนกลัวจะเปิดเผยความรู้สึกตัวเองชัดเกินไป เธอก็รีบพิมพ์ข้อความตามมาอีกประโยค แต่กลับยิ่งทำให้เจตนาหลุดลอดออกมาเต็มๆ:
"เปิดเทอมมาเดือนนึงแล้ว แทบไม่ได้เจอนายเลย จริงๆ ก็แอบคิดถึงนิดหน่อย... อยากเลี้ยงชานมสักแก้วน่ะ"
เย่เฉินจ้องมองคำว่า "แอบคิดถึง" ที่เธอพยายามกลบเกลื่อนนั้นอยู่สองวินาที ในหัวก็ผุดภาพเธอหน้าแดงกดส่งข้อความขึ้นมา เขาเลยหัวเราะออกมาดังๆ
ลังเลอยู่ตั้งสองนาที สุดท้ายก็ได้แค่ข้ออ้างขัดๆ ข้ออ้างนี้มา
เขาขยับนิ้วเล็กน้อย ตอบกลับไปสั้นๆ ว่า: "โอเค กลับไปแล้วฉันจะไปหาเธอ"