ภายในห้องทำงานเงียบลง
ศาสตราจารย์โจวเงยหน้าขึ้น
“มีอะไรหรือ”
ฮาร์ดดิสก์แบบพกพาจ่อใกล้ช่องเชื่อมต่อแล้ว แต่มือของเย่เฉินยังไม่ยอมปล่อย
“งานออกแบบรายวิชาให้อาจารย์ตรวจแล้ว ไม่มีปัญหา”
เขายังคงยิ้ม แต่น้ำเสียงจริงจังขึ้นหลายส่วน
“โปรแกรมตัวอย่างก็ทิ้งไว้ให้ทดสอบได้ แต่ก่อนจะคัดลอกโปรเจกต์ฉบับสมบูรณ์ออกไป เรื่องกรรมสิทธิ์ทรัพย์สินทางปัญญา ขอบเขตการใช้งาน แล้วก็ต่อจากนี้ใครจะดูแล ผมว่าเรามาตกลงกันให้ชัดก่อนดีกว่า”
โปรแกรมปัจจุบันยังค้างอยู่ในโปรเจกต์ชั่วคราว ยังไม่มีการส่งออกแพ็กเกจโปรเจกต์แบบสมบูรณ์
ศาสตราจารย์โจวจ้องเขาอยู่หลายวินาที
“เธอกลัวคณะจะยึดผลงานของเธองั้นหรือ”
“ไม่ใช่กลัว”
เย่เฉินยิ้ม
“แค่พูดให้ชัดตั้งแต่แรก ต่อไปทุกคนจะได้ไม่มีเรื่องยุ่งยาก”
มือของศาสตราจารย์โจวหยุดค้างกลางอากาศ
ผ่านไปไม่กี่วินาที เขาวางฮาร์ดดิสก์กลับลงบนโต๊ะ แล้วหยิบใบลงทะเบียนลงโทษทางวินัยใบนั้นขึ้นมาอีกครั้ง
เย่เฉินชำเลืองมอง คิดว่าอาจารย์จะอบรมเขาต่อ
แต่กลับกลายเป็นว่าศาสตราจารย์โจวเปิดลิ้นชัก แล้วยัดใบลงทะเบียนนั่นใส่เข้าไปตรง ๆ
“การลงโทษทางวินัยพักไว้ก่อน”
เย่เฉินเลิกคิ้ว
ศาสตราจารย์โจวทำหน้าดุทันที
“อย่าดีใจไปล่วงหน้า”
“พักไว้ก่อนไม่ได้หมายความว่าต่อไปเธอจะขาดเรียนได้เรื่อย ๆ แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าเรื่องที่ให้คนอื่นตอบชื่อแทนเธอจะผ่านเลยไป”
“พรุ่งนี้เอาฉบับสมบูรณ์มาให้ ซอร์สโค้ดยังไม่ต้องส่ง เดี๋ยวฉันนัดคนจากศูนย์ปฏิบัติการทดลองมาช่วยทดสอบ”
เขายกถ้วยชาขึ้นจิบ แล้วพูดต่ออีกประโยค
“ต่อไปถ้าเธอยังกล้าขาดเรียนโดยไม่มีเหตุผลอีก ใบลงทะเบียนนี่ก็ยังถูกดึงออกจากลิ้นชักได้เหมือนกัน”