เย่เฉินดึงเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามออกมานั่ง
“รุ่นพี่ ให้รอนานเลย”
หลี่เสวี่ยหันหน้ามา สภาพที่ดูเฉื่อยชาเมื่อครู่พลันมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“เธอนั่งอยู่นิ่ง ๆ นะ”
หลี่เสวี่ยลุกขึ้น หยิบบัตรโรงอาหาร
“บอกแล้วว่าจะเลี้ยงไก่ตุ๋นเหลือง รุ่นพี่คนนี้รักษาคำพูด”
เย่เฉินก็ไม่ได้เกรงใจ
“งั้นวันนี้ผมก็ถือว่าได้เกาะกินแล้วกัน”
“รู้ก็ดี”
หลี่เสวี่ยฮึเสียงเบา หมุนตัวเดินไปที่เคาน์เตอร์
ไม่ถึงสองนาที เธอหิ้วข้าวมันไก่ตุ๋นเหลืองร้อน ๆ สองชุดเดินกลับมา
ตอนวางถาดลงบนโต๊ะ หลี่เสวี่ยจงใจไม่อ้อมไปอีกด้าน แต่โน้มตัวไปข้างหน้าข้ามโต๊ะเล็กน้อย
ด้วยท่วงท่าที่โน้มตัวไปข้างหน้า ผ้าเนื้อนิ่มของเสื้อยืดแนบไปกับเอวเพรียวบางอย่างเป็นธรรมชาติ
ผมเส้นบางที่หลุดร่วงลงมาแตะข้างลำคอขาวเนียน ตอนที่เธอโน้มตัวเข้ามาใกล้
กลิ่นหอมอ่อน ๆ จาง ๆ ลอยเข้าจมูกของเย่เฉินอย่างเงียบ ๆ แฝงความสดชื่นและความสนิทสนมที่ไม่ตั้งใจ
เย่เฉินสีหน้าปกติ ยื่นมือไปรับถาดอาหาร พลางหยิบโทรศัพท์จากกระเป๋ากางเกงออกมา คว่ำหน้าลงบนโต๊ะ
หลี่เสวี่ยนั่งลง สายตามองวนรอบใบหน้าของเย่เฉิน สุดท้ายหยุดที่โทรศัพท์สีดำเครื่องที่อยู่ข้างมือเขา
ในฐานะแกนหลักของฝ่ายสัมพันธ์ภายนอก เธอมักติดต่อกับสปอนเซอร์นอกมหาวิทยาลัยบ่อย ๆ มีวิสัยทัศน์กว้างกว่านักศึกษาทั่วไป
เธอมองปราดเดียวก็จำได้ นั่นคือ iPhone 4 ที่แอปเปิลเพิ่งเปิดตัวปีนี้