จางฟานได้แต่ถอนหายใจ แล้วลุกจากเตียง
ยังไงตอนนี้ก็เป็นกลางวันแสก ๆ แถมยังอยู่ในห้องผู้ป่วย จะทำอะไรคลุมเครือกันก็ไม่ได้อยู่แล้ว นอนตรงไหนก็นอนเหมือนกัน เขาจึงตัดสินใจเดินตามเด็กน้อยไป
“ได้ ได้ พ่อฟังลูก ไปนอนกับแม่ก็ได้!”
จางฟานปล่อยให้เด็กน้อยจูงเขาไปยังห้องผู้ป่วยของเธอ
ในห้องผู้ป่วย หยางจื่อนอนหลับอยู่บนเตียง
“พ่อคะ ดูแม่สิ แม่สวยกว่าป้าใช่ไหมคะ”
“อืม แม่ของกัวกัวสวยที่สุดเลย”
จางฟานพูดคล้อยตามเด็กน้อย
“แล้วพ่อชอบแม่ไหมคะ”
เด็กน้อยถามต่อ
“ชอบสิ แน่นอนอยู่แล้ว!”
จางฟานตอบออกไปทันทีโดยไม่ทันคิด
“งั้นพ่อขึ้นไปนอนกับแม่สิคะ พอตื่นขึ้นมา แม่ต้องแต่งงานกับพ่อแน่ ๆ ถึงตอนนั้นพวกเราสามคนพ่อแม่ลูกก็จะได้อยู่ด้วยกันตลอดไป”
เด็กน้อยพูดพลางดันจางฟานไปทางเตียงของหยางจื่อ
อะไรเนี่ย?
เด็กคนนี้จะให้เขานอนเตียงเดียวกับหยางจื่ออย่างนั้นเหรอ?
นี่มันขายแม่ชัด ๆ ลูกสาวคนนี้ไม่ธรรมดาจริง ๆ
ได้กอดสาวสวยระดับนี้นอนสักคืน เขาก็เต็มใจอยู่หรอก แต่หยางจื่อจะเต็มใจหรือเปล่าล่ะ?
ไม่ได้ เด็ดขาดไม่ได้
เรื่องแบบนี้เขาทำไม่ลง ต่อให้แค่นอนอยู่ด้วยกันเฉย ๆ ไม่ทำอะไร เขาก็ทำไม่ลง
“กัวกัว หรือว่าพ่อไปนอนกับลูกบนเตียงอีกเตียงดีไหม”
จางฟานลองเจรจา
“ไม่เอาค่ะ หนูอยากให้พ่อนอนกับแม่ ในทีวีพ่อทุกคนก็นอนกอดแม่กัน”
ตอนพูดเช่นนั้น น้ำตาของเด็กน้อยแทบจะไหลออกมาแล้ว
ไม่รู้ทำไม จางฟานถึงทนเห็นเด็กคนนี้ร้องไห้ไม่ได้
“งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม”
จางฟานย่อตัวลง พูดด้วยน้ำเสียงประนีประนอม “ลูกนอนกับพ่อแม่ โดยลูกนอนตรงกลาง พ่อกับแม่จะได้คอยปกป้องลูก”