ได้ยินคำพูดของหลินเสวี่ย หลิวซิ่วเหมยชี้หน้าเธอแล้วด่าอย่างเกรี้ยวกราด “นังตัวขาดทุน แกอยากโดนสั่งสอนนักใช่ไหม พวกเราเลี้ยงแกมาจนโต ยังคิดจะตัดขาดกับพวกเราอีกหรือ!”
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ร่างกายไม่สบาย แถมยังมีตำรวจอยู่ด้วย เธอคงพุ่งเข้าไปตบหลินเสวี่ยแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ยังใช้หลินเสวี่ยแลกสินสอดได้ พวกเขาไม่มีทางยอมให้ตัดขาดความสัมพันธ์เด็ดขาด
ในเมื่อแตกหักกันแล้ว หลินเสวี่ยก็ไม่แสร้งทำอีก เธอพูดเยาะเย้ยว่า “เลี้ยงเหรอ พวกคุณกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไง”
“แกกินอยู่บ้านฉัน...” หลินเจี้ยนเหรินจ้องเธอเขม็งเช่นกัน
เธอเปลี่ยนจากท่าทีขี้ขลาดเมื่อครู่ เผชิญหน้าพวกเขาด้วยน้ำเสียงเย็นชา “หึ... ตั้งแต่รู้ความ เสื้อผ้าฉันก็ทำงานจิปาถะเก็บเงินซื้อเอง ข้าวที่กินทุกวันก็ปลูกเอง หลายปีมานี้ฉันทำงานให้ตระกูลหลินเหมือนวัวเหมือนม้า ถูกพวกคุณทุบตีด่าทอจนโต ก็ถือว่าชดใช้บุญคุณของพวกคุณหมดแล้ว...”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ตำรวจหนุ่มก็เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ด้านหลังยังมีแพทย์และพยาบาลวัยกลางคนอีกหลายคนตามมาด้วย
“หัวหน้าจาง คนเหล่านี้คือแพทย์กับพยาบาลในตอนนั้นครับ ผมให้พวกเขานำแฟ้มประวัติการคลอดของหลิวซิ่วเหมยมาด้วย”
แพทย์หญิงคนหนึ่งซึ่งดูอายุราวห้าสิบปีถือแฟ้มประวัติไว้ในมือแล้วกล่าวว่า “สวัสดีค่ะ ฉันเป็นแพทย์ที่ทำคลอดในตอนนั้น ฉันตรวจดูบันทึกเก่าแล้ว วันนั้นในช่วงเวลานั้นมีแค่ครอบครัวของคุณที่คลอดลูก จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะอุ้มเด็กผิดคนค่ะ”
“คุณหมอคะ ตอนนั้นมีครอบครัวคลอดลูกในห้องผู้ป่วยกี่ครอบครัว มีสองครอบครัวที่คลอดลูกสาวทั้งคู่ไหมคะ” หลินเสวี่ยสงสัยว่าพวกเขาอาจแอบสลับเด็กกันในห้องผู้ป่วยตอนที่ไม่มีใครสังเกต