คืนนี้บาร์ทูวายคึกคักเป็นพิเศษ
เจียงฉิงเซิงนั่งเอนกายอยู่บนโซฟาอย่างเกียจคร้าน เพิ่งปฏิเสธชายคนที่สิบที่เข้ามาทักในคืนนี้
ตรงหน้าเฉิงซือเหยียนมีเพียงแก้วน้ำผลไม้สีสวยหนึ่งแก้วที่หลินฉีเพิ่งยกมาให้
คำพูดเดิมของเขาคือ “ด้วยปริมาณเหล้าที่เธอดื่มได้ ฉันว่าเธอดื่มน้อยๆ หน่อยเถอะ ฉันกลัวจริงๆ ว่าเธอเมาแล้วอาละวาดจนทำให้ลูกค้าในร้านฉันตกใจหนีหมด”
เฉิงซือเหยียนโกรธทันที เริ่มด่าเขา
หลินฉีมองเธอด้วยอารมณ์ดี ดวงตาสีดำสนิทเปี่ยมรอยยิ้ม ปล่อยให้เธอด่า
เจียงฉิงเซิงค่อยๆ จิบเหล้าไปพลางดูคู่นี้ทะเลาะกันไปพลาง
เธอเคยคิดว่าหลินฉีคนนี้ช่างน่าสนใจจริงๆ ต้องจงใจไปหยอกเฉิงซือเหยียนอยู่เรื่อย ราวกับถูกเธอด่าไม่กี่คำแล้วจะได้สบายใจ
ต่อมาเธอก็เข้าใจ
บางทีนี่ก็อาจเป็นความชอบแบบหนึ่ง
ใช้มุกตลกที่ไม่เกินขอบเขตเพื่อสื่อถึงความห่วงใย
ความจริงใจที่พูดยากซ่อนอยู่ในมุกหยอกล้อทุกคำ
กลัวเธอจะอ่านออก ก็กลัวว่าเธอจะอ่านไม่ออก
ระหว่างนั้นเฉิงซือเหยียนไปเข้าห้องน้ำ
หลินฉียกค็อกเทลที่เพิ่งผสมเสร็จจากบาร์มา
ในแก้วคอลลินส์คือสีสันเฉกเช่น “ตะวันยามเช้าส่องดอกไม้ริมแม่น้ำแดงเจิดจ้า” ก้นแก้วมีน้ำเชื่อมใสบางๆ จมอยู่
หลินฉียื่นแก้วเหล้านั้นให้เธอ พลางแนะนำอย่างไม่เอาจริงเอาจัง
“นี่ แก้วนี้ชื่อเตกีลาซันไรส์ หรือที่เรียกว่าตะวันขึ้นรุ่งเรืองนั่นแหละ”
เจียงฉิงเซิงรับแก้วมา จิบเบาๆ
เตกีลาผสมกับน้ำส้ม แล้วเติมน้ำเชื่อมทับทิมแบล็กริกซ์ 0.5 ออนซ์
“อืม รสชาติใช้ได้อยู่นะ”
หลินฉีพูดอย่างจริงจังเป็นครั้งคราวว่า “ขอให้เส้นทางศิลปะของคุณในอนาคต สดใสและก้าวหน้าเหมือนเตกีลาซันไรส์แก้วนี้”
พูดโดนใจเจียงฉิงเซิงพอดี
เธอเลิกคิ้วยิ้ม ยกแก้วให้หลินฉี “ขอให้เป็นอย่างที่พูดนะ”