จากที่เฉินหวยอวี่และจ้าวมู่ถงจากไปด้วยกัน เสียงในห้องชมรมก็ครึกโครมไม่น้อย
——“หัวหน้าชมรมกับรุ่นน้องคนนั้นเนี่ยมีความสัมพันธ์อะไรกันแน่? ก่อนหน้านี้ตอนที่ฉันกับเขาอยู่ทำโอทีในชมรมด้วยกัน รุ่นน้องคนนั้นก็มาหาเขาเหมือนกัน รู้สึกว่าทำตัวไม่ค่อยดีกับเขาเลย แต่เขากลับไม่พูดสักคำนะ”
——“อาจจะคบกันจริง ๆ? แฟนสาวชอบงอนใส่ จะทำยังไงได้ ก็ต้องตามใจเธอสิ”
เสียงพูดจบลง ก็มีเสียงหัวเราะตามมาอย่างพร้อมเพรียง
เจียงฉิงเซิงหัวเราะไม่ออก
เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนใจบุญ อะไร ๆ ก็ทำใจยอมรับได้หมด ยิ่งไม่สามารถทำเป็นไม่สนใจอะไรแบบนี้ได้จริง ๆ
และในตอนนี้ หวังเจียอี้ก็โผล่ขึ้นมาจากกลุ่ม "คนกินแตง" เธอถามคำถามที่ในเวลานั้นควรได้รับความสนใจมากที่สุด:
"หัวหน้าชมรมจะกลับมาไหม เราจะรอเขาไปกินข้าวด้วยกันไหม?"
ทุกคนถึงกับสะดุ้งตื่นจากโลกแห่งซุบซิบ
อวี้ถิงเจ๋อเปิดโทรศัพท์ "ฉันโทรถามให้"
วินาทีถัดมา ก็มีคนเตือนขึ้นมา: "ไม่ต้องโทรแล้ว หัวหน้าชมรมส่งข้อความในกลุ่มแล้ว"
ซี: [กินข้าวไม่ต้องรอฉันแล้ว พวกเธอกินให้เยอะ ๆ ฉันออกเงินให้]
ทุกคนต่อคิวพิมพ์ในกลุ่ม ใครก็ได้พูดว่า "หัวหน้าชมรมเจ๋งสุด ๆ"
ยกเว้นเจียงฉิงเซิง
ในร้านอาหาร สมาชิกชมรมจางหางพูดคุยกับเจียงฉิงเซิงอย่างกระตือรือร้นเป็นพิเศษ
"ฉิงเซิง ทำไมไม่กินล่ะ กินไม่ลงหรือเปล่า?"
เจียงฉิงเซิงดึงสติกลับมา ยิ้มให้เขา "เปล่า แค่ไม่ค่อยหิว"
จางหางยังพยายามหาเรื่องคุยต่อ แต่ก็ถูกหวังเจียอี้ขัดจังหวะ:
"เซิงเซิง กุ้งชุบเกล็ดขนมปังกับข้าวโพดนี่อร่อยมากเลย ลองชิมสิ!"