เจียงฉิงเซิงอยากไปทานอาหารที่ร้านกับเฉินหวยอวี่ ร้านนั้นถูกเรียกว่าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สำหรับคู่เดท
แต่สุดท้ายพวกเขาก็ไม่ได้ไปกัน
ในอพาร์ตเมนต์ สองคนที่กำลังจูบกันอย่างดูดดื่ม ต่างถูกโทรศัพท์ที่ดังเร่งด่วนทำให้จังหวะทั้งหมดพังทลาย
ตั้งแต่เฉินหวยอวี่รับโทรศัพท์ เขาก็เหมือนกลั้นหายใจมาตลอด สีหน้าไม่ค่อยดีนัก
ครั้งนี้เขารับโทรศัพท์ไม่ได้ปิดบังเจียงฉิงเซิง
เจียงฉิงเซิงฟังไม่ชัดว่าคุยอะไรกัน แต่เห็นเพียงชายหนุ่มตรงหน้ายิ่งขมวดคิ้วแน่นขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่พูดอะไร
สุดท้าย เฉินหวยอวี่ตอบเพียงประโยคเดียว: “รู้แล้ว เดี๋ยวไป”
โทรศัพท์ถูกวางสาย
เฉินหวยอวี่วางโทรศัพท์ลงแล้วพูดกับเจียงฉิงเซิง: “ที่บ้านมีเรื่องนิดหน่อย ต้องกลับบ้านเก่าสักหน่อย ไม่ได้ไปทานข้าวกับเธอแล้ว”
เจียงฉิงเซิงเห็นสีหน้าเขาค่อนข้างเคร่งเครียด จึงพยักหน้าถามว่า “เกิดเรื่องอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไร” เฉินหวยอวี่ไปหยิบกุญแจรถ “เธอรออยู่ที่บ้านก่อน ฉันจัดการเสร็จแล้วจะกลับมาเร็ว ๆ”
เจียงฉิงเซิง: “ได้ อย่าเพิ่งร้อนใจไป ถ้าฉันช่วยอะไรได้ก็บอกได้เลย”
เฉินหวยอวี่ตอบ “อืม” เสียงเบา ๆ แล้วก็จากไปทันที
เจียงฉิงเซิงไม่ค่อยรู้เรื่องครอบครัวของเฉินหวยอวี่นัก รู้เพียงว่าเป็นตระกูลเฉินที่มีชื่อเสียงที่สุดในเวินเฉิง
เธอเคยเก็บความในใจแบบสาวน้อย ค้นหาข่าวเกี่ยวกับตระกูลเฉินตามสื่อต่าง ๆ หรือไม่ก็เลี่ยงไปถามพ่อเรื่องเฉินกรุ๊ป
ตอนนั้นเจียงเหยี่ยนจือเคยบรรยายไว้อย่างน่าสนใจ——
“อ้อ ตระกูลเฉินน่ะเหรอ เธอเคยดูซีรีส์สงครามธุรกิจไหม ตอนที่ผู้เฒ่าเฉินเริ่มก่อตั้งก็เหมือนในหนังนั่นแหละ มีกลอุบายสารพัด ลึกซึ้งนัก”