ไม่รู้เพราะอะไร จู่ ๆ ดวงตาของหลี่ว่านหยุนก็แดงก่ำ ทั้งซับซ้อนทั้งขมขื่นจนยากจะบรรยาย
ตลอดสองชาติที่ผ่านมา เธอสงสัยมาตลอดว่าพ่อแม่ถูกหลี่เจียนลี่ผู้เป็นอารองกับลูกชายฆ่าตาย
แต่เธอกลับหาหลักฐานไม่พบมาโดยตลอด
ตอนนี้เซิ่งอันนำหลักฐานมาวางตรงหน้าเธอ
ระหว่างที่คอยจับตาดูเธอ พวกเขายังช่วยสืบหาความจริงที่เธออยากรู้มาตลอดอีกด้วย...
ชาติที่แล้วหลี่ว่านหยุนผ่านความลำบากมามาก จนเห็นด้านมืดของมนุษย์มาจนชิน
คนที่กลับชาติมาเกิดใหม่จากวันสิ้นโลก เหตุใดจึงไม่ติดต่อรัฐเป็นสิ่งแรก แต่กลับพยายามพึ่งพาตัวเองเพื่อให้อนาคตสุขสบายขึ้น?
เพราะว่า—
พวกเขาล้วนผ่านวันที่ต้องต่อสู้เพียงลำพัง ไร้ที่พึ่งพิง ทำได้เพียงเชื่อมั่นและพึ่งพาตัวเองมาแล้ว
แต่ตอนนี้ เซิ่งอันมองเธออย่างสงบนิ่ง
ยื่นหลักฐานให้ พร้อมบอกเธอว่าจะมีคนจัดการเรื่องต่าง ๆ ให้ และให้เธอมารายงานตัวก่อนวันพรุ่งนี้
ท่าทีเรียบเฉยและสุขุมเช่นนั้น ดูสบาย ๆ ไม่ใส่ใจอะไร
กลับทำให้ดวงตาของเธอเอ่อคลอขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล
ท่าทีของเซิ่งอันก็คือท่าทีของรัฐ
—เธอทำงานให้รัฐ รัฐก็จะหนุนหลังและเป็นที่พึ่งให้เธอ
ดวงวิญญาณที่เคยโดดเดี่ยวระหกระเหิน ไร้ที่พึ่งในชาติที่แล้ว ราวกับได้พบที่หยัดยืนในวินาทีนี้ ได้มีคนให้พึ่งพา และมีที่ให้กลับไป
หลี่ว่านหยุนสูดหายใจลึก ๆ ก่อนเผยรอยยิ้มสดใสช้า ๆ
เธอหันหลังเดินจากไปทันที โบกกระดาษสองแผ่นในมือทิ้งท้ายว่า “ไม่ต้องใช้เวลาทั้งคืนหรอก อีกสามชั่วโมงเจอกันที่หน่วยงานพิเศษ”