เจี่ยงอวี๋อ้าปาก ดูเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
เซิ่งอันมองไปทางนาง รอคอยอย่างใจเย็น
ครู่หนึ่ง เจี่ยงอวี๋กัดฟัน: "ได้ ฉันจะไปปลูกผักเดี๋ยวนี้!"
แค่ปลูกผักนี่นา?
จะโหดร้ายไปกว่าชาติก่อนได้อีกหรือ?
มิติคือความสามารถพิเศษของนาง และเป็นไพ่ตายของนางด้วย
ถ้ามีคนรู้ว่ามิติของนาง คนอื่นเข้าไปได้ด้วย มิติของนางจะต้องถูกคนค้นคว้าวิจัยซ้ำแล้วซ้ำเล่าแน่นอน
นางไม่รู้ว่าทำไมในกำไลถึงมีมิติ และนางก็ไม่แน่ใจว่ามิติจะถูกคนอื่นแย่งไปได้หรือไม่...
เพราะนี่ไม่ใช่พลังพิเศษของนาง
ในสถานการณ์แบบนี้ การไม่เปิดมิติให้นางจะรู้สึกอุ่นใจกว่า
เจี่ยงอวี๋ตัดสินใจ—
เพื่อปิดบังความลับนี้ นางจะเรียนรู้การปลูกผัก!
เซิ่งอันได้ยิน คิ้วเล็กน้อย เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย พยักหน้า:
"ได้สิ งั้นเธอก็อยู่ที่นี่ เรียนกับอาจารย์โจวของเธอให้ดี เจอกันตอนเย็น"
เจี่ยงอวี๋มองฟ้าโดยไม่รู้ตัว "ตอนนี้ก็เป็นเวลากลางคืนแล้วไม่ใช่เหรอ?"
ฟ้ามืดแล้วนะ!
เซิ่งอันพูดอย่างมีความหมาย: "เหลือแค่ 21 วันแล้ว เธอคิดว่าเวลาพักของเราจะมาถึงเร็วขนาดนั้นเหรอ? สู้ ๆ นะ ปลาน้อย"
นางตบไหล่เจี่ยงอวี๋
ตอนนี้เอง ฮ่าวจิ้งเยี่ยรีบเดินเข้ามา น้ำเสียงเร่งรีบ: "พี่เซิ่ง พวกนอกรีตอีกคนมีท่าทีใหญ่โตวันนี้"
เซิ่งอันสีหน้าจริงจังขึ้น หันหลังจะไปทันที
เจี่ยงอวี๋ถูกคำว่า "พวกนอกรีต" "ท่าทีใหญ่โต" ดึงดูดความสนใจแล้ว
นางจับแขนเสื้อเซิ่งอันไว้ "พี่เซิ่ง พาฉันไปด้วยสิ ฉันก็อยากเห็นว่าพวกนอกรีตคนอื่นเป็นยังไงเหมือนกัน!"
เซิ่งอันปฏิเสธอย่างไม่ไยดี: "ไม่ได้ เธอมีงานของเธอต้องทำ"
"งั้นฉันทำงานของฉันเสร็จ แล้วไปหาพวกคุณได้ไหม?" เจี่ยงอวี๋สายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
เซิ่งอันดวงตาขยับเล็กน้อย
ทำงานของนางเสร็จ?