ภาพตัดกลับมา
“ตอนนี้ เสบียงอาหารที่เราสะสมไว้เพียงพอให้ประชาชนทั่วประเทศบริโภคได้นาน 7 ปี หากเราสามารถแปรรูปอาหารบางชนิดที่เก็บรักษาสดไว้ไม่ได้ให้เสร็จโดยเร็ว อย่างน้อยก็จะมีเสบียงพอสำหรับทุกคนเป็นเวลา 10 ปี”
“เกลือ น้ำตาล และน้ำดื่มที่สำรองไว้มีปริมาณมากพอสำหรับสิบกว่าปี”
“นอกจากนี้ เรายังจัดตั้งฐานวิจัยการเพาะปลูกในดินแดนรกร้างขึ้นหลายแห่ง ต่อให้ทุกหนแห่งเหลือเพียงซากปรักหักพัง ต่อให้ผืนแผ่นดินแห้งแล้ง ขอเพียงยังมีคนมีชีวิตอยู่ ความหวังก็จะสืบทอดต่อไป”
ไม่มีการหยุดพักแม้แต่น้อย
หน้าจอขนาดใหญ่เปลี่ยนไปยังแผนเตรียมการข้อที่สอง—ที่หลบภัย
ภาพถ่ายทีละภาพ สถานที่ปลอดภัยแต่ละแห่ง ฐานใต้ดินแต่ละฐาน...ทุกสิ่งปรากฏต่อหน้าประชาชนทั่วประเทศในเวลานี้
“นักวิทยาศาสตร์ใช้ความทรงจำของผู้เกิดใหม่ประกอบกับเทคโนโลยีล่าสุด คำนวณพื้นที่ที่อุกกาบาตจะตกลงมา จากนั้นจึงเลือกพื้นที่ปลอดภัยและจัดตั้งที่หลบภัย”
“ที่หลบภัยแบ่งออกเป็นสามระดับ ที่หลบภัยระดับสามกระจายอยู่ตามตำบลและอำเภอ มีขนาดค่อนข้างเล็ก ใช้เป็นที่พักพิงในช่วงสามวันก่อนวันสิ้นโลกเท่านั้น หลังฝนอุกกาบาตสิ้นสุดลง ทุกคนจะถูกย้ายไปยังพื้นที่ปลอดภัย”
“ที่หลบภัยระดับสองมีขนาดใหญ่ที่สุด ใช้เป็นฐานชั่วคราวได้ ก่อนที่ฐานบนพื้นดินจะสร้างเสร็จ ที่นี่จะเป็นป้อมปราการปลอดภัยของประชาชนทั่วประเทศ”
“ที่หลบภัยระดับหนึ่งมีขนาดกลาง กระจายอยู่ทั่วประเทศโดยรอบที่หลบภัยระดับสองและระดับสามทุกแห่ง ที่หลบภัยระดับสองทุกสองแห่งและระดับสามทุกห้าแห่งจะมีที่หลบภัยระดับหนึ่งหนึ่งแห่ง ทำหน้าที่เป็นศูนย์ควบคุมและคลังจัดสรรทรัพยากรส่วนกลาง”
“หลังการแถลงการณ์สิ้นสุดลง รัฐบาลทุกระดับจะแจ้งให้ทุกคนทราบ โดยยึดหลักเลือกที่ใกล้ที่สุด แล้วแจ้งว่าที่อยู่อาศัยของคุณอยู่ในเขตที่หลบภัยแห่งใด”
“ที่หลบภัยยังสร้างไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่เรายังมีเวลาอีกห้าวัน ขอให้เชื่อมั่นในพวกเรา เชื่อมั่นในตัวพวกคุณ และเชื่อมั่นในความเร็วของประเทศเรา”
ในเวลานี้ บนท้องถนน
ผู้คนที่ตกตะลึงกำลังจะเอ่ยปาก ทว่าภาพก็ตัดไปแล้ว