หลงเทียนอวี่กำลังจะพูด หลี่ซินก็สบถขึ้นมาก่อนอย่างฉับพลัน—
“เพราะพวกแกทั้งนั้นเลย เกิดใหม่บ้าบออะไรกัน ถ้าพวกแกไม่เกิดใหม่ ประเทศก็คงไม่จับตาพวกเรา แถมยังไม่ส่งเซิ่งอัน นางตัวร้ายมาคอยควบคุมพวกเราด้วย!”
“เพราะพวกเกิดใหม่อย่างพวกแกนี่แหละ เกือบทำให้ฉันเป็นไอออนแมนไม่ได้แล้ว ยังต้องโดนคนคอยควบคุมไปมาอีก”
หลงเทียนอวี่: “……”
เกิดใหม่มาอีกครั้ง ไอ้หมอนี่ก็ยังน่าหมั่นไส้เหมือนเดิม ชวนให้คนอยากซัดสักที
เขาสูดหายใจลึก ข่มความอดทนเอาไว้
หลงเทียนอวี่ยิ้มให้หลี่ซิน “เอาจริง ๆ ก็ใช่ว่าจะไม่มีทาง ขอแค่พวกเราผู้มีพลังพิเศษรวมกลุ่มกัน ผู้หญิงคนนั้นอย่างเซิ่งอันก็ทำอะไรพวกเราไม่ได้แล้ว”
หลี่ซินมองเขา สีหน้าลังเลเล็กน้อย
แต่แววตากลับแสดงชัดว่าหวั่นไหว
หลงเทียนอวี่รีบฉวยโอกาสก้าวเข้ามาอีกหนึ่งก้าว โน้มน้าวว่า “พอดีฉันมีแผนอยู่ นายมาร่วมมือกับฉัน ตั้งทีมผู้มีพลังพิเศษขึ้นมา พวกเราจะร่วมกันเรียกร้องสิทธิและอิสรภาพจากประเทศ อย่างน้อยก็หลุดพ้นจากการปกครองของเซิ่งอัน นายว่าไง?”
“เอาสิ!” หลี่ซินตอบรับทันที “เยี่ยมเลย ฉันไม่ชอบหน้าเธอมานานแล้ว ไม่อยากให้เธอมาคุมฉันอีก พี่หลง บอกมาสิว่าเราควรทำยังไง?”
ไม่คิดเลยว่าจะราบรื่นขนาดนี้!
หลงเทียนอวี่ยิ้มกว้างกว่าเดิม แต่รอยยิ้มกลับดึงบาดแผลบนใบหน้าให้เจ็บ เขาแยกเขี้ยวสูดปาก
“พวกเราเริ่มจาก—” หลงเทียนอวี่เพิ่งอ้าปาก
ชายชราคนหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลก็ตะโกนเสียงดังว่า
“หลี่ซิน! แกจะเข้าเรียนหรือไม่เข้า? ใจกล้าขึ้นแล้วหรือไง ถึงได้โดดเรียนของย่าแก อยากโดนตีหรือไง?”