กู้เชียนเซิงชะงักค้าง
ระหว่างที่หลิ่วเยว่กับจี้ยาหนีคุยกัน เขาก็เงียบลงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับเป็นความสามารถของเขาเอง
ตอนนี้ยิ่งเงียบสนิท
“พี่กู้?” หลิ่วเยว่กับจี้ยาหนีเอ่ยถามอย่างสงสัย
กู้เชียนเซิงเค้นคำสามคำออกมาช้า ๆ
“ก็...ไม่...ต่างกัน”
ทั้งสองสบตากัน แล้วพร้อมใจกันเผยสีหน้า—
【เข้าใจแล้ว สวัสดิการของพี่กู้ต้องดีมากแน่ ๆ แค่ไม่อยากบอกพวกเรา กลัวพวกเราจะรู้สึกแย่
ไม่เป็นไรหรอก พลังพิเศษของพี่กู้ไม่เหมือนใคร สวัสดิการดีเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว】
ทั้งคู่พอใจกับเงื่อนไขของตัวเองมากอยู่แล้ว ไม่มีทางอิจฉากู้เชียนเซิงหรอก
กู้เชียนเซิงกระตุกมุมปาก สายตาเลื่อนไปนอกหน้าต่างรถ
แล้วก็เงียบต่อไป
ที่จริงคำว่า “ก็ไม่ต่างกัน” ควรแบ่งจังหวะพูดเป็น—
“ต่าง! กันมาก”
เขานึกย้อนถึงตอนนั้น
กู้เชียนเซิงกำลังเตรียมตัวไปเริ่มเส้นทางผงาดเป็นใหญ่ในเมืองห่างไกล เพิ่งเปิดประตูบ้านก็เผชิญหน้ากับเซิ่งอันพอดี
เมื่อเซิ่งอันพูดแทงใจดำ กู้เชียนเซิงย่อมไม่ยอมรับอยู่แล้ว
เซิ่งอันยิ้มบาง ๆ “คุณเป็นคนฉลาด ในช่วงสามวันที่ผ่านมา เวลาใช้อินเทอร์เน็ตเพิ่มจากวันละ 2 ชั่วโมงเป็น 20 ชั่วโมง คงรวบรวมข้อมูลมาได้ไม่น้อย”
“องค์กรของเรามีผู้มีพลังพิเศษอยู่ไม่น้อย ในจำนวนนั้นยังมีคนหนึ่งที่อ่านใจได้ ถ้าคุณต้องเห็นหลักฐานถึงจะยอมรับ ฉันจัดให้คุณสองคนคุยกันได้”
ไม่มีคนปกติคนไหนอยาก “คุย” กับคนที่อ่านใจได้
นั่นหมายความว่าความลับทุกอย่างที่ซ่อนไว้ในใจจะถูกเปิดโปง ไม่ต่างอะไรกับการถอดกางเกงออกตรงนั้นเลยไม่ใช่หรือไง?
กู้เชียนเซิงเงียบไปนาน
เขาเป็นคนฉลาด เพียงไม่กี่คำของเซิ่งอันก็ทำให้รู้แล้วว่าตัวเองถูกขุดคุ้ยจนหมดเปลือก ไม่มีทางซ่อนอะไรได้อีก
เขาเอ่ยเสียงแหบ “พวกคุณรู้ได้ยังไง?”
กู้เชียนเซิงจ้องเธอเขม็ง แววตาหม่นลง “ผมซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก ต่อให้เวลาใช้อินเทอร์เน็ตเพิ่มขึ้น ก็ไม่น่าทำให้พวกคุณจับตาผมได้”