อู๋ปู้อวี่พูดด้วยน้ำเสียงคมกริบ แฝงความหวาดผวาอยู่ราง ๆ
เขามั่นใจชัดเจนแล้วว่ามีคนอยู่ที่นี่!
สายตาจับจ้องไปยังพระพุทธรูปวัชระ อู๋ปู้อวี่ลังเลเล็กน้อย
ทว่าในวินาทีถัดมา
“พระพุทธรูปวัชระ” ก็ขยับ
ดวงตาที่เมื่อครู่ยังนิ่งสนิทกะพริบขึ้นก่อน จากนั้นฝ่ามือที่ประนมอยู่ก็แยกออก ขาทั้งสองข้างที่นั่งขัดสมาธิเริ่มเหยียดคลาย ร่างกายค่อย ๆ กลับคืนเป็นมนุษย์ เริ่มจากบริเวณแขน
การแปลงร่างเป็นคนแบบสด ๆ ราวกับเล่นกล
หลี่ซินอุทานอย่างประหลาดใจ «เชี่ย นายรู้ได้ยังไงว่าฉันซ่อนอยู่?»
เขาหมุนคอ พลางกะพริบตาที่สียังไม่จางจากโลหะ
«นายพูดมากชะมัด ดูท่าทางเหมือนคนกลัวสังคมแท้ ๆ ทำไมพูดเยอะขนาดนี้? แล้วนายรู้ความลับมากมายขนาดนั้นได้ยังไง? ความสามารถพิเศษของนายคืออะไร?»
อู๋ปู้อวี่ไม่ตอบคำถามยาวเหยียดนั้น
เขาจ้องหลี่ซินเขม็ง ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร
กรงเล็บแหลมคมขยับเล็กน้อย เขาเอ่ยเสียงแหบพร่า «นายเป็นใคร? ทำไมถึงแอบอยู่ตรงนี้เพื่อฟังฉันพูด?»
เขาตัดสินใจแล้ว
เขาจะฆ่าคนคนนี้!
ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรืออะไร ขอแค่ฆ่าเขาได้ ก็จะไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้!
ที่นี่มีแค่พวกเขาสองคน
ฆ่าเขาซะ ความลับก็จะไม่แพร่งพราย!
ปีกของอู๋ปู้อวี่ขยับเล็กน้อย กรงเล็บยิ่งแหลมคมขึ้น
ร่างพุ่งถลาไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว
หลี่ซินเบ้ปาก «แอบฟังอะไรกัน พวกเราฟังกันอย่างเปิดเผยต่างหาก»
อู๋ปู้อวี่ «?»
พวก...เรา?
เขาชะงัก ร่างแข็งค้างกลางอากาศ ดวงตาคมกริบฉายแววสับสนและงุนงง
จากนั้น—
ก็มีหัวหนึ่งโผล่พ้นด้านหลังพระพุทธรูปวัชระ ตามด้วยหัวที่สอง หัวที่สาม แล้วก็หัวเรียงกันเป็นแถว...
ฮ่าวจิ้งเยี่ย «ไง»
เจี่ยงอวี๋ หลงเทียนอวี่ หลี่ว่านหยุน ซ่งหลินเวย์ ว่านหยวน อวี๋เฟิง เคอเจียเสวี่ย และเจียงคุน «ฮัลโหล»
หัวทั้งเก้าหัวโผล่ออกมาจากสองข้างของพระพุทธรูป
ท้ายที่สุด เซิ่งอันก็พาฉีหลิงอู๋เดินอ้อมออกมาจากด้านหลัง เธอยิ้มบาง ๆ «ในที่สุดก็ได้เจอกันนะ อู๋ปู้อวี่»
ภายในโถงใหญ่ที่เงียบสงบมาตลอด พลันดูแออัดขึ้นมาในพริบตา