ทั้งสองคนโกรธจัดและหวาดกลัว
ที่โกรธจัดก็เพราะคำพูดของเขา ส่วนที่หวาดกลัวก็เพราะ...ที่เขาพูดมานั้นถูกต้อง ความคิดในใจของเขาและเธอเป็นเช่นนั้นจริง ๆ
ทั้งสองจ้องหน้ากัน
แต่ปฏิกิริยาของพวกเขาก็ยืนยันด้วยว่าคำพูดของอู๋ปู่อวี่เป็นความจริง
หลี่ซินตะลึงจนตาค้าง “เชี่ย เขายังมีความสามารถอะไรอีกเนี่ย?”
เซิ่งอันหัวเราะหยันเบา ๆ น้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม “ถ้าฉันเดาไม่ผิด อู๋ปู่อวี่ นายดูเหมือนจะมี...วิชาอ่านใจ?”
สามคำสุดท้ายแผ่วเบา แต่หนักแน่นอย่างยิ่ง
อู๋ปู่อวี่ไม่ได้พูดอะไร
เห็นได้ชัดว่าเขายอมรับ
นอกจากฮ่าวจิ้งเยี่ย ฉีหลิงอู๋ และซ่งหลินเวย์ที่เดาได้อยู่ก่อนแล้ว คนอื่นต่างตะลึงงัน
วิชาอ่านใจ?
เชี่ย ของแบบนี้ที่มีแต่ในนิยายก็มีอยู่จริงด้วยเหรอ?!
เดี๋ยวก่อน ไม่สิ
ผู้เกิดใหม่ มิติส่วนตัว และพลังพิเศษ...ล้วนปรากฏขึ้นมาแล้ว ดูเหมือนวิชาอ่านใจก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก?
โลกบ้า ๆ นี่ ดูเหมือนจะมีอะไรเกิดขึ้นก็เป็นเรื่องปกติไปหมด!
ฮ่าวจิ้งเยี่ยดันแว่นขึ้นพลางทอดถอนใจ
“มีแค่วิชาอ่านใจเท่านั้นที่อธิบายได้ โดยเฉพาะตอนที่เขาพูดถึงเสียงในใจของหลงเทียนอวี่กับหลี่ว่านหยุนถูก วิชาอ่านใจจึงเป็นคำตอบเดียว”
ซ่งหลินเวย์ถอนใจตาม “มิน่าล่ะนายถึงรู้ข่าวซุบซิบเยอะนัก เพราะนายได้ยินเสียงในใจคนอื่นนี่เอง”
ฮ่าวจิ้งเยี่ยกล่าว “แค่เดินสวนกับใคร นายก็ได้ยินว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ เพราะอย่างนั้นนายถึงเริ่มหลบฝูงชน เนื่องจากมันจะทำให้นายรู้ความลับมากเกินไป”
ซ่งหลินเวย์หยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “แต่นายดูเหมือนจะชอบข่าวซุบซิบมาก ถึงขั้นวิ่งตามคนไปกลางทางได้ แล้วทำไมนายยังหลบฝูงชนอีก?”