ทุกคน: “…………”
ชั่วขณะนั้น ทุกคนรู้สึกเหมือนถูกคำพูดอุดปาก ทั้งยังพูดไม่ออกอย่างบอกไม่ถูก
ให้ตายสิ แค่ฟังอ่านใจ ยังโดนป้อนอาหารหมาเข้าเต็มหน้าได้อีก
หลงเทียนอวี่กับหลี่ว่านหยุนกำลังจะอ้าปากพูด ฉีหลิงอู๋ก็กวาดตามองทั้งคู่เรียบ ๆ แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น แต่กลับทำให้แผ่นหลังเย็นวาบ
ราวกับใครกล้าพูด เขาก็ฆ่าคนนั้นได้ทันที
อู๋ปู้อวี่เจอเรื่องขายหน้าจนแทบพังเอง
ส่วนหัวหน้าฉีเจอเรื่องขายหน้าแล้วอยากกำจัดคนอื่น
ทั้งคู่จึงปิดปากโดยสัญชาตญาณ
คนอื่น ๆ ยิ่งไม่กล้าหัวเราะเยาะหัวหน้าฉี
ทั้งลานมีเพียงเซิ่งอันที่กล้าหัวเราะออกมาตรง ๆ ฉีหลิงอู๋ได้แต่จนใจ
เขาโยนอู๋ปู้อวี่ให้กับอวี๋เฟิง แล้วให้พาเจ้าตัวกลับไป
ส่วนเขาก็เดินจับมือกับเซิ่งอันออกจากโถงใหญ่ มุ่งหน้าไปยังประตูวัด
เมื่อพวกเขาจากไป ผู้คนที่เงียบงันมาตลอดก็เริ่มส่งเสียงกันขึ้นมาในที่สุด
หลี่ซินพูดอย่างพูดไม่ออก “ไม่เคยคิดเลยว่าหัวหน้าฉีจะเป็นคนแบบนี้...”
เจี่ยงอวี๋ไม่สนใจเขา เอามือปิดหน้า ดวงตาเป็นประกาย “อื้อหือ ฟินสุด ๆ!”
เคอเจียเสวี่ยพยักหน้าแรง ๆ เอามือปิดหน้าเช่นกัน
“ฉันประกาศ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ฉันจะจิ้นคู่นี้คู่เดียว!”
คู่นี้ไม่ฟินกว่าคู่จิ้นปลอม ๆ ในจอ กับคู่จิ้นที่แสร้งรักกันต่อหน้าคนอื่นพวกก่อนหน้านี้ของเธอหรอกหรือ?
สีหน้าของเคอเจียเสวี่ยเปี่ยมสุข
เจี่ยงอวี๋หันไปจับมือเธอ แล้วกรีดร้องแบบไร้เสียงด้วยกัน
ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกเธอกลับมาเป็นเพื่อนซี้กันอีกครั้ง!
—ขอแค่จิ้นคู่เดียวกับฉัน เธอก็เป็นพี่น้องแท้ ๆ ที่พ่อแม่คนละคนกันได้แล้ว