<br /> สือชูเงยหน้ามอง ผู้ที่เดินสวนทางมาคือชายวัยสามสิบต้นๆ สวมชุดขาวทั้งตัว บุคลิกสง่างาม อ่อนโยนดุจบัณฑิต
นอกจากไป๋ลั่วโจวแล้ว ยังมีหญิงสาวในชุดม่วงผู้หนึ่งเดินทางมาด้วย นางอายุรุ่นราวคราวเดียวกับนาง คือประมาณสิบห้าปี ใบหน้างดงาม หว่างคิ้วแฝงความเย่อหยิ่ง
ทันทีที่มาถึง สายตาก็จับจ้องมาที่สือชู
แม้นี่จะเป็นครั้งแรกที่พบกัน แต่ความเป็นศัตรูของนางมิได้ปิดบังแม้แต่น้อย
สือชูขมวดคิ้ว ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ
—ไป๋โยวซิง
หญิงสาวที่ขโมยฐานะของนาง ใช้ชีวิตในตระกูลไป๋มาสิบห้าปี
นางมิคาดคิดว่าจะได้พบกันเร็วเพียงนี้
ตลอดทางกลับตระกูลไป๋ นางได้ยินเรื่องราวของนางมามากมาย
นางคือผู้บวงสรวงอัจฉริยะที่ปลุกพรสวรรค์ระดับเซียนตั้งแต่อายุห้าขวบ
เมื่ออายุสิบสองปี ขึ้นทำเนียบอัจฉริยะสามพันแคว้นเป็นครั้งแรก ชื่อเสียงเลื่องลือ
อายุสิบสามปี นำพาศิษย์ตระกูล ช่วยตระกูลไป๋ครองตำแหน่งหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งอำเภอกวันอวิ๋น และรักษาแชมป์มาจนถึงปัจจุบัน
อายุสิบสี่ปี หมั้นหมายกับคุณชายน้อยแห่งตระกูลเซียว หนึ่งในตระกูลสูงศักดิ์แห่งเจ็ดแคว้นบน โดยก้าวข้ามช่องว่างระหว่างฐานะ
……
ทั้งหมดทั้งมวลบ่งบอกว่า ไป๋โยวซิงเป็นบุคคลในตำนาน
แม้จะเอาแต่ใจไปบ้าง แต่นางก็มีต้นทุนที่จะเอาแต่ใจ
ด้วยเหตุนี้ ผู้คนที่ไปรับนางกลับตระกูลไป๋จึงบอกเป็นนัยกับนางหลายครั้ง ว่าอย่าคิดกลับตระกูลไป๋แล้วไปช่วงชิงอะไรกับไป๋โยวซิง
สถานะของไป๋โยวซิงในตระกูลไป๋นั้นสั่นคลอนมิได้ ซ้ำยังอาจตัดสินว่านางผู้เป็นคุณหนูไป๋ตัวจริงจะอยู่ในตระกูลไป๋ต่อไปได้หรือไม่
ผู้คนทั้งตระกูลไป๋ล้วนเป็นผู้สนับสนุนที่เหนียวแน่นของไป๋โยวซิง
พวกเขาเคารพนางประหนึ่งเทพเจ้า เชื่อฟังนางทุกคำ
เพราะนางช่วยกอบกู้ตระกูลไป๋
ก่อนที่นางจะมา ตระกูลไป๋รั้งท้ายสุดในสีตระกูลใหญ่แห่งอำเภอกวันอวิ๋นมาโดยตลอด อิทธิพลถดถอยจนเกือบถูกขับออกจากกลุ่มสี่ตระกูลใหญ่
อีกสามตระกูลใหญ่รังแกกดขี่พวกเขาสารพัด พวกเขาเดินออกไปข้างนอกอย่างเงยหน้าขึ้นมิได้
กระทั่งไป๋โยวซิงนำพาตระกูลไป๋ครองบัลลังก์อันดับหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ ในที่สุดพวกเขาจึงเชิดหน้าชูคอ หลายปีหลังจากนั้น ภายใต้อิทธิพลและความช่วยเหลือของนาง ตระกูลไป๋เจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน กระทั่งบัดนี้สามารถเดินกร่างไปทั่วอำเภอกวันอวิ๋นได้
ดังนั้น จึงมิใช่ไป๋โยวซิงจากตระกูลไป๋ไปมิได้ แต่เป็นตระกูลไป๋ที่ขาดไป๋โยวซิงมิได้
เดิมทีทั้งตระกูลไป๋เห็นพ้องต้องกันไม่ให้ไป๋ฮ่าวสงรับนางกลับมา เกรงว่าการมีอยู่ของนางจะทำให้ไป๋โยวซิงเสียใจ และเกรงว่าไป๋โยวซิงจะรู้สึกว่าพวกเขาไม่ภักดี รังเกียจนางที่ไร้สายเลือดไป๋ จนบาดหมางใจกัน
สุดท้ายที่พวกเขายอมให้ไป๋ฮ่าวสงรับนางกลับมา ก็เพราะไป๋โยวซิงเห็นใจท่านปู่ แสดงออกว่านางไม่ถือสา พวกเขาจึงพยักหน้า ปล่อยให้ไป๋ฮ่าวสงรับนางกลับมา
พวกที่ไปรับนางพร่ำบอกข้างหูนางทุกวัน ว่านางต้องสำนึกบุญคุณต่อไป๋โยวซิง ต้องพยายามลดทอนตัวตน อย่าปรากฏต่อหน้าไป๋โยวซิง เลี่ยงการทำให้นางรำคาญใจ
ในนั้นยังมีคำพูดดูถูกนางมากมาย วจีแฝงความเหยียดหยาม
นางเป็นคนผูกพยาบาท ดังนั้นเมื่อคลื่นอสูรกลืนกินพวกเขา นางจึงยืนกอดอก มองดูพวกเขาตายใต้คลื่นอสูรอย่างเย็นชา หยิบหยกประจำตระกูลไป๋จากศพพวกเขา แล้วออกเดินทางตามหาญาติสู่อำเภอกวันอวิ๋นเพียงลำพัง
แต่อันที่จริงนางมิได้เคียดแค้นไป๋โยวซิง
ตราบใดที่ไป๋โยวซิงไม่หาเรื่องนาง นางยินดีอยู่ร่วมกับนางอย่างสันติ เพียงรอทำภารกิจที่เสด็จพ่อมอบหมายให้เสร็จสิ้น นางก็จะจากไป
สือชูรีบถอนสายตาจากไป๋โยวซิง
ไป๋ลั่วโจวสังเกตเห็นสภาพน่าอนาถของไป๋จิ่งเฉิน ดวงตาเบิกกว้าง
"เจ้าคนบ้า เจ้าทำอะไรกับน้องเฉิน!"
เสียงของเขาทำให้สายตาของไป๋โยวซิงตกลงบนไป๋จิ่งเฉินเช่นกัน
เมื่อเห็นบาดแผลน่าสะพรึงกลัวนั่น พายุม้วนตวัดรอบกายไป๋โยวซิง อุณหภูมิรอบด้านลดวูบลงในพริบตา นางเงยหน้าจ้องเขม็งไปที่สือชู กล่าวทีละคำอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน "ฝีมือเจ้าหรือ"
เมื่อเห็นไป๋โยวซิงกำลังจะระเบิดอารมณ์ ชายผู้สง่างามคนนั้นยกมือขึ้นกดบนบ่านาง เป็นนัยให้สงบสติ แล้วหันไปหาผู้อาวุโสหก
"ผู้อาวุโสหก นี่มันเรื่องอะไรกันแน่"
ผู้อาวุโสหกฟ้องร่ำไห้น้ำหูน้ำตาไหลทันที "ท่านลุงใหญ่ ท่านต้องให้ความเป็นธรรมคุณชายเจ็ดด้วยนะขอรับ! คุณหนูห้า นาง... นางจะฆ่าคุณชายเจ็ดขอรับ!"
สิ้นเสียงของเขา
"ฟิ้ว—"
กระบี่คมชักออกจากฝัก ไป๋โยวซิงพุ่งร่างไปหยุดตรงข้ามสือชู กระบี่เย็นในมือจ่อตรงลำคอสือชู เสียงของนางราวกับแช่ด้วยน้ำแข็งเยือกเย็น แฝงเจตจำนงสังหารท่วมฟ้า
"เห็นแก่หน้าท่านปู่ ข้าไม่คิดเป็นศัตรูกับเจ้า แต่เจ้าทำร้ายเฉินเฉินไม่ได้!"
ไป๋ลั่วโจวโกรธเกรี้ยวอยู่ข้างๆ "น้องซิงเอ๋อร์จะพูดมากกับนางทำไม นางเป็นหญิงใจพิษ คนเช่นนี้ตระกูลไป๋เก็บไว้มิได้!"
ชายผู้สง่างามเห็นภาพนั้นก็รีบเข้าไปขวางระหว่างสือชูกับไป๋โยวซิง เขาลังเลแล้วเอ่ย "ซิงเอ๋อร์ อย่าหุนหัน ในนี้คงต้องมีความเข้าใจผิดแน่ ดูแก่หน้าท่านลุงใหญ่ วางกระบี่ลง เราค่อยคุยกันด้วยใจเย็นเถิด"
เขากดมือไป๋โยวซิงที่ชี้กระบี่ใส่สือชูลง แล้วหันไปหาสือชู ใบหน้าประดับรอยยิ้มอ่อนโยน
"แรกพบกัน ข้าคือท่านลุงใหญ่ของเจ้า บอกท่านลุงได้หรือไม่ ว่าเหตุใดเจ้าถึงลงมือกับเฉินน้อย"
สือชูเงยหน้ามองชายผู้สง่างามตรงหน้า
เขาชื่อไป๋ชังหยา บุตรชายคนโตของไป๋ฮ่าวสง
สือชูน้ำเสียงเย็นชา "เขาลงมือก่อน ข้าเพียงแค่คืนกระบวนท่าที่เขาต้องการเล่นงานข้าให้เขาเท่านั้น"
ไป๋โยวซิงหัวเราะเย็น "เหลวไหล! ทั่วทั้งจวนตระกูลไป๋ใครไม่รู้ว่าเฉินเฉินไร้เดียงสาที่สุด จะลงมือกับเจ้าได้อย่างไร เว้นแต่เจ้าทำสิ่งใดทำร้ายเขา เขาถึงได้ตอบโต้ อย่างไรเสียเขาก็อายุเพียงสิบปี ต่อให้ทำผิดจริง เจ้าก็ไม่ควรทำร้ายเขาถึงเพียงนี้!"
สือชูจับจ้องไป๋โยวซิง ในดวงตาของไป๋โยวซิงลุกโพลงด้วยความโกรธ ขยับสังหารแล้ว
นางทำตามอำเภอใจในตระกูลไป๋จนเคยชิน จะทำสิ่งใดก็ลงมือทำทันที ไม่เคยใคร่ครวญผลลัพธ์
ดังนั้นนางอยากฆ่านาง บางทีวินาทีถัดไปก็จะลงมือเลย
สือชูขมวดคิ้ว กลิ่นอายก็เย็นเยียบลง
ผู้ใดคิดสังหารนาง จะไม่มีวันละเว้น!
ท่ามกลางความเงียบจนได้ยินเสียงเข็มตก ไป๋จิ่งเฉินร้องเสียงแผ่วเบาคำหนึ่งว่า "พี่หญิง" ทำลายเหตุผลของไป๋โยวซิงจนสิ้นซาก
นางบอกไป๋ชังหยา "ท่านลุงใหญ่ นางสารภาพแล้วว่าบาดแผลบนตัวเฉินเฉินฝีมือนาง ข้าจะล้างแค้นให้เฉินเฉิน ท่านหลีกไป!"
กล่าวจบ ไม่รอให้ไป๋ชังหยาตอบสนอง ไป๋โยวซิงก็ฟาดกระบี่อีกครั้ง ก่อเกิดม่านน้ำค้างแข็งพุ่งแทงไปที่สือชู
การโจมตีนี้ ไป๋โยวซิงระเบิดพลังทั้งหมด ไม่มีการกดฝีมือ
ไป๋ชังหยาร้องเร่ง "มิได้ นางเป็นน้องสาวของเจ้านะ!"
"ข้าไม่มีน้องสาวใจอสรพิษเช่นนี้!"
เมื่อเห็นกระบี่ยาวแทงตรงเข้ามา สือชูโบกมือ กระบองในมือปรากฏกระแสไฟฟ้าแผ่วเบา ในเวลาเดียวกันบนฟากฟ้า เมฆดำทะมึนม้วนซัดเข้ามา ท้องฟ้าพลันสลัวลง แรงกดดันไร้รูปเข้าปกคลุมฉับพลัน ทำให้ทุกคนในที่นั้นหายใจติดขัด
พวกเขามองสือชูด้วยความตะลึงงัน
นางกำลังพลิกฟ้าคำราม!
ในสิบบรรดาพลังธรรมชาติ ยากที่จะควบคุมที่สุดคือ ลม สายฟ้า แสงสว่าง ความมืด
นางกลับฝึกฝนพลังสายฟ้าสำเร็จ!
ท่วงท่าไป๋โยวซิงชะงักไปชั่วขณะ นางมองสือชู แววตาวาบด้วยความประหลาดใจ
นี่เป็นครั้งแรกที่นางมองนางอย่างจริงจัง กลับสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากนาง
นางฝึกพลังสายฟ้าได้ พรสวรรค์ต้องไม่ต่ำอย่างแน่นอน ต่อไปภายภาคหน้า บางทีอาจมาแทนที่ฐานะของนางในตระกูลไป๋ เมื่อถึงครานั้นในสายตาท่านปู่ บิดา มารดา จะไม่มีนางอีกต่อไป
นางไม่มีทางยอม!
พวกเขาคือทุกสิ่งของนาง นางสูญเสียพวกเขาไปไม่ได้
ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็สังหารนางเสียก่อนที่ท่านปู่จะให้ความสำคัญกับนาง จบปัญหาเบ็ดเสร็จ!
คิดถึงตรงนี้ ความประหลาดใจในแววตาไป๋โยวซิงแปรเปลี่ยนเป็นเจตจำนงสังหาร
แววตานางเย็นเยียบ ตวาด "ผู้ทำร้ายครอบครัวข้า สมควรตาย!"