จี้เย่ยิ้มละไมในดวงตา "ตกลง"
มู่อ้าวเสวี่ยเห็นผู้บำเพ็ญขั้นบรรลุธรรมอริยะขั้นสูงสุดมากมายยินยอมติดตามนาง คิ้วนางเต็มไปด้วยความปีติยินดีและลำพองใจ
เพียงแต่นางรู้ดีว่า การที่ชางเหิงอี้ยอมพาคนบางส่วนในตระกูลมู่จากไป นับเป็นการละเมิดกฎให้กับนางแล้ว ไม่อาจพาพวกคนที่ไม่เกี่ยวข้องเหล่านี้ไปได้อีก
แม้เขาจะเป็นผู้คุมกฎของภพภูมินี้ มีสิทธิพิเศษบางประการ ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็ถูกกฎเกณฑ์ผูกมัดอยู่
มู่อ้าวเสวี่ยเบนสายตา ไม่มองพวกเขาอีก
สายตานางวกวน สุดท้ายก็ตกลงบนร่างสือชูและจี้เย่
แววตาคล้ายกำลังบอกว่า พวกเจ้ารอตายเถอะ!
มู่ถิงเฟิง หัวหน้าตระกูลมู่และบรรพชนอีกหลายคน หลังจากที่ชางเหิงอี้กล่าวจบ ก็ร้อนรนทะยานร่างเหาะไปหาพวกเขาทันที เกรงว่าหากช้าไปแม้ก้าวเดียว ชางเหิงอี้จะเปลี่ยนใจ
ขณะเหาะไปหาชางเหิงอี้และมู่อ้าวเสวี่ย พวกเขาเชิดหน้าอกผายไหล่ ในหน้าเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและลำพองใจ
พวกเขากำลังจะไปต้อนรับชีวิตใหม่แล้ว พวกที่เหลือก็จงอยู่ในสามพันแคว้นต่อไปรอวันตายเถิด!
เมื่อเห็นท่าทางลำพองใจของพวกเขา สือชูกำคมดาบพิพากษาศักดิ์สิทธิ์ในมือแน่นขึ้น
นางส่งเสียงสู่โม่ฉยงหมิงและพวกที่เหลือ "ท่านพ่อ ไม่ว่าข้าทำอะไร พวกท่านจะคอยหนุนหลังข้าทั้งนั้นหรือไม่?"
โม่ฉยงหมิงและพวกคนอื่นๆ กำลังมองดูเหตุการณ์ทั้งหมดนี้อย่างเฉยเมย เพราะพวกเขารู้ดีกว่าใครว่าสือชูจะไม่ตกอยู่ในอันตรายที่นี่แน่นอน ดังนั้นพวกเขาจึงไม่กังวลต่อภัยพิบัติที่เรียกว่ามหันตภัยนั้นเลยแม้แต่น้อย
ทันใดนั้นเมื่อได้ยินเสียงกระซิบของสือชู ทุกคนต่างชะงักไปชั่วขณะ