สือชูจ้องมองโม่ฉยงหมิงกับพวกด้วยสายตาอาลัย ในวินาทีที่พวกเขาเคลื่อนเข้าใกล้ นางก็รีบเอ่ยขึ้นว่า “ท่านพ่อ พวกท่านต้องไปจริง ๆ หรือ?”
แววตาอาลัยและความเศร้าในดวงตาของนางไม่อาจปิดบังได้ มองแล้วทำให้หัวใจของโม่ฉยงหมิงและเหล่าบิดาบีบคั้น
นี่คือลูกสาวที่พวกเขาเลี้ยงดูมาจนโตแท้ ๆ เฝ้ามองนางจากทารกตัวน้อย ๆ เติบโตเป็นสาวน้อยหน้าตาสะคราญในวันนี้
ความภาคภูมิใจในนั้นเหนือกว่าความสำเร็จใด ๆ ที่พวกเขาเคยได้รับมา
หากเป็นไปได้ พวกเขาก็อยากอยู่เคียงข้างสือชูตลอดไป ปัดเป่าแผนร้ายและเล่ห์กลทั้งปวง ให้นางเป็นเพียงองค์หญิงน้อยไร้กังวลของพวกเขา
ทว่าพวกเขาไม่อาจทำเช่นนั้นได้
สือชูจำเป็นต้องเติบโต และพวกเขาก็สัญญากับพระองค์แล้วว่าจะไม่เข้าไปแทรกแซงการเติบโตของสือชูมากเกินไป
มีบางสิ่งที่นางต้องเผชิญด้วยตนเอง
โม่ฉยงหมิงยกมือขึ้น เขาลูบศีรษะสือชูอย่างนุ่มนวล ก่อนหัวเราะแล้วกล่าวว่า “เด็กโง่เอ๋ย ไม่ใช่ว่าพวกเราจะไม่ได้พบกันอีกเสียเมื่อไร พ่อ ๆ ของเจ้าเองก็ไม่ได้เป็นของภพภูมิแห่งนี้แต่แรก ปีนั้นเพราะเรื่องบางอย่างจึงถูกเนรเทศมาลงที่นี่ ดังนั้นแม้ต้องจากไป ด้วยข้อจำกัดด้านระดับพลังของพวกเราแล้ว ก็ทำได้เพียงกลับไปยังภพภูมิที่เป็นของพวกเราแต่เดิม เมื่อพวกเราออกจากห้วงต้องห้ามปีศาจสิบประการแล้ว กฎของภพภูมินี้ก็ไม่ยอมให้พวกเราอยู่ต่อไปนานนักหรอก”
“แต่ไม่เป็นไรหรอก พวกเราจะได้พบกันอีกไม่ช้าก็เร็ว เมื่อเสี่ยวชูเจ้าพัฒนาขั้นพลังขึ้นไปเรื่อย ๆ สักวันในอนาคต เจ้าจะต้องมาถึงภพภูมิที่พ่อ ๆ อยู่แน่นอน เมื่อถึงยามนั้น พวกเราพ่อลูกก็จะได้กลับมาพบกันอีก”