คำพูดของกู่หลัวเซิงทำให้ใบหน้าบรรพชนของพันธมิตรบิดเบี้ยวทันที ราวกับจะหยดหมึกออกมาได้
อินจิ่วสือก้มมองพวกเขา คาดไม่ถึงว่าหลังถูกผนึกมานานหลายปี ยังมีคนในสามพันแคว้นที่มองก็รู้ว่าเป็นพวกตน และจำชื่อของพวกตนได้
นับแต่ถูกผู้คนเรียกขานว่าจอมมารใหญ่ ใครเห็นพวกตนก็เรียกแต่จอมมารใหญ่ ไม่มีใครจำชื่อเดิมของพวกตนได้อีกแล้ว
พวกชายชราด้านล่างยังจำชื่อของพวกตนได้ อินจิ่วสือจึงอดมองพวกเขาเพิ่มอีกสองสามครั้ง ต้องการแยกแยะจากใบหน้าแก่ชรา ว่าเป็นเงาของคนรู้จักเก่าหรือไม่
ทว่ารำพึงอยู่เนิ่นนาน เขาก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยมีเรื่องเกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา
เมื่อนึกไม่ออก ก็แสดงว่าไม่ใช่บุคคลสำคัญ จึงไม่ถูกบันทึกอยู่ในความทรงจำของเขา
อินจิ่วสือถอนสายตากลับอย่างรวดเร็ว
โม่ฉยงหมิงกับพวกอีกคนก็มองพวกเขาครู่หนึ่ง ยังคงนึกไม่ออกเช่นกันว่าพวกชายชราเหล่านี้เป็นใคร จากนั้นก็ถอนสายตากลับเพ่งความสนใจไปยังบุรุษบนฟ้าดังเดิม
ความเมินเฉยของพวกเขา ทำให้หลายบรรพชนของพันธมิตรกำหมัดด้วยความคั่งแค้น
พวกเขาและพวกมันคาบเกี่ยวกับความแค้นถึงเลือดถึงเนื้อ แต่พวกมันกลับจำพวกเขาไม่ได้แล้ว!
ครั้งนั้น ญาติพี่น้องของพวกเขา ล้วนตายในมือของพวกมัน จนถึงป่านนี้ก็ยังไร้ทายาทสืบสกุล
ทว่าพวกมันกลับลืมพวกเขาไปแล้ว!
ในดวงตาของหลายบรรพชนพันธมิตรเต็มไปด้วยความเคียดแค้นฝังกระดูก
แต่พวกเขากลับไม่กล้าบุ่มบ่าม
เพราะพวกเขาพบว่าหลังจากออกจากห้วงต้องห้ามปีศาจสิบประการ โม่ฉยงหมิงกับหกคน กลับมีพลังเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ทะลุเข้าสู่ระดับการฝึกตนที่เหนือกว่าขั้นบรรลุธรรมอริยะแล้ว