เรียกเทพทั้งปวง ย่ำหมื่นภพ ธิดาฟ้าลิขิตพลิกฟ้าดิน

"แว้——"

ป่าโบราณลึกล้ำเงียบสงัด สามีภรรยาคู่หนึ่งเพิ่งถูกตระกูลมู่ขับไล่ออกมา จมอยู่ในความโศกเศร้า พลันได้ยินเสียงร้องไห้นี้ก็สะดุ้งสุดตัว

ทารกในอ้อมกอดของหญิงสาวก็ร้องไห้จ้าขึ้นมาด้วย

นางมองไปที่บุรุษข้างกาย น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวลกล่าวว่า "ท่านพี่ ไปดูหน่อยเถิด"

เพิ่งเป็นมารดาได้ไม่นาน อีกทั้งเสียงร้องของทารกนี้ก็น่าเวทนายากจน ทำให้นางอดเกิดความเห็นใจขึ้นมาไม่ได้

บุรุษลงจากรถม้า ไปพบเด็กทารกหญิงที่ถูกทิ้งไว้ในพงหญ้า

ทารกหญิงอยู่ในผ้าห่อตัว พอเห็นบุรุษก็หยุดร้องไห้ หัวเราะกิ๊กกั๊กใส่เขา ยื่นสองมือเล็กอวบอ้วนออกมา อยากให้เขาอุ้ม

บุรุษสำรวจทารกหญิง เด็กน้อยดูเหมือนจะครบเดือนแล้ว รูปร่างหน้าตางดงามราวกับหยกสลักตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ประณีต แต่ความสนใจทั้งหมดของเขาอยู่ที่ดวงตาสีเงินคู่นั้นของเด็ก

สีเงินวาววับนั้นราวกับรวบรวมเศษดาราที่สุกสกาวที่สุดในทางช้างเผือก งดงามสะกดใจ ในชั่วขณะที่สบตา ทำให้เขารู้สึกเสียวสันหลังวูบหนึ่ง ราวกับถูกเด็กทารกตัวน้อยนี้อ่านใจตนเองทะลุปรุโปร่ง

บุรุษถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว หัวใจปั่นป่วนดั่งคลื่นยักษ์

ในห้วงลึกของดวงตาเขา ปรากฏแสงสีเขียวอ่อนจาง ๆ

จากนั้นก็เห็นว่า ภายในร่างของทารกหญิง มีท่อนกระดูกวิญญาณที่เปล่งแสงสีทองเจิดจ้าอยู่ท่อนหนึ่ง

ดวงตาทั้งคู่ของบุรุษเบิกโพลงขึ้นฉับพลัน เมื่อรู้ตัวว่าคืออะไร ใบหน้าของเขาก็ไม่อาจปกปิดความปีติยินดีได้

"กระดูกเทพแห่งลิขิตฟ้า เนตรอธรรมปฐมกาล เด็กทารกน้อยผู้นี้ เป็นผู้ที่ถูกลิขิตฟ้าเลือกไว้!"

เขาหัวเราะก้อง อุ้มเด็กทารกหญิงบนพื้นขึ้นมาราวกับได้สมบัติล้ำค่า

ทารกหญิงสัมผัสได้ถึงอ้อมกอดอันอบอุ่น จึงเงียบลง เพียงกะพริบตาปริบ ๆ มองบุรุษตรงหน้าอย่างว่าง่าย

หญิงสาวเลิกม่านรถขึ้น ปรายตามองทารกหญิง ในแววตาฉายแววสงสาร

"ช่างน่าสงสารนัก มีพรสวรรค์การฝึกตนยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ กลับถูกทอดทิ้งไว้ที่นี่ หากเป็นลูกของเราคงดี..."

บุรุษเงยหน้ามองนาง ตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ "ลูกสาวของเรารอดแล้ว!"

หญิงสาวตะลึงงัน ชั่วขณะไม่เข้าใจความหมายของเขา

บุรุษเอ่ยคำพูดที่โหดร้ายอย่างที่สุดด้วยน้ำเสียงเปี่ยมสุข

"อ้าวเสวี่ยเกิดมาธรรมดา จนพาให้พวกเราพลอยถูกขับออกจากตระกูลไปด้วย แต่เพียงแค่เปลี่ยนกระดูกเทพแห่งลิขิตฟ้าและเนตรอธรรมปฐมกาลของเด็กถูกทิ้งนี่ไปใส่อ้าวเสวี่ย อ้าวเสวี่ยก็จะเป็นเทพธิดาลิขิตฟ้า พวกเราไม่เพียงแต่จะได้กลับตระกูลเท่านั้น กระทั่งอำนาจวาสนาและฐานะก็หาได้ง่ายดาย!"

หญิงสาวฟังคำพูดของเขาแล้ว เผยสีหน้าลังเลไม่อาจทน

แต่พอมองเห็นใบหน้าซีดเซียวอ่อนแอของลูกสาวตน หญิงสาวก็เก็บกดความลังเลในใจนั้นลงไป

เด็กคนนี้น่าสงสาร แต่ลูกของนางก็น่าสงสารเช่นกัน

ทั้งที่เพิ่งเกิดมาไม่นาน ยังไม่รู้อันใด กลับแบกรับชะตากรรมถูกตระกูลทอดทิ้ง

ในฐานะมารดา ตอนนี้มีโอกาสเปลี่ยนชะตาชีวิตให้ลูก นางจะไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

ยิ่งกว่านั้น เด็กคนนี้ถูกทอดทิ้งอยู่ที่นี่ ย่อมแสดงว่าการมาถึงของนาง ไม่มีใครคาดหวัง เมื่อเป็นเช่นนี้ ความตายสำหรับนางบางทีอาจเป็นการ解脱ชนิดหนึ่ง

ปลอบใจตัวเองเช่นนี้ แววตาของหญิงสาวก็ค่อย ๆ แน่วแน่

นางมองไปที่บุรุษ "นี่บางทีอาจเป็นสวรรค์สงสารลูกสาวของเรา จึงได้ให้เราพบเจอเด็กคนนี้ ก็ทำตามที่ท่านพี่ว่ามาเถิด แล้วก็..."

นางเม้มริมฝีปาก สายตาจับจ้องทารกหญิง "ฝังเด็กคนนี้ให้ดี ๆ เถิด"

ไม่นาน ในรัตติกาลอันเงียบงันก็ดังขึ้นด้วยเสียงร้องไห้อันแหลมคมของทารก เสียงค่อย ๆ แหบแห้ง กระทั่งอ่อนแรงลง ถูกเสียงฝนโปรยปรายกลบหายไป ไม่ได้ยินอีกเลย

ล้อรถม้าบดผ่านทางเล็ก ๆ อันเฉอะแฉะ ร่างเล็ก ๆ ของทารกหญิงถูกเหวี่ยงทิ้งออกมา น้ำขังใต้ร่างนางถูกย้อมเป็นสีแดงฉานอย่างรวดเร็ว

ในยามนี้บนใบหน้าสะสวยของทารกหญิง ตำแหน่งดวงตาเหลือเพียงเบ้าตาโหวะเลือดสองรู ชัดเจนว่าถูกควักลูกตาออกมาอย่างทารุณ บาดแผลน่าเกลียดน่ากลัว เลือดเต็มทั่วทั้งใบหน้า ส่วนร่างของนางก็อ่อนปวกเปียก บ่งบอกว่ากระดูกทั่วร่างนางหักไปหลายท่อน...

นางนอนอยู่ที่นั่นอย่างไร้ลมหายใจ สายฝนสาดซ้ำซัดร่างอันแหว่งวิ่นของนางครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ก็ไม่อาจชะล้างกลิ่นคาวเลือดที่เหม็นคลุ้งขึ้นทุกที

ในตำแหน่งไม่ห่างจากนาง บนต้นไม้โบราณขนาดยักษ์ต้นหนึ่งปรากฏใบหน้าอันชราขึ้นมา มันค่อย ๆ ย้ายเข้ามา มองทารกหญิง ถอนหายใจกล่าว "ช่างเป็นเด็กที่น่าสงสารเสียจริง"

กิ่งก้านใบยื่นออกมา อุ้มทารกหญิงด้วยความอ่อนโยน ค่อย ๆ เคลื่อนเข้าสู่ส่วนลึกของป่า

"จะมีชีวิตรอดหรือไม่ ย่อมดูที่โชคเคราะห์ของเจ้า"

-

สิบห้าปีต่อมา

อำเภอกวันอวิ๋น เมืองเอก

"ดะ——"

พร้อมกับเสียงเบา ๆ ในพริบตานั้น ความสนใจของทุกคนรอบข้างก็เปลี่ยนไปยังเด็กสาวชุดขาวผู้เดินตรงเข้ามา

เด็กสาวรูปร่างผอมบาง เกล้าผมดุจน้ำตก ใบหน้าดุจหยกงามสลัก โพกผ้าขาวบริเวณดวงตา เผยให้เห็นใบหน้าช่วงล่าง สันจมูกงามสูง ริมฝีปากดุจแต้มไขมัน มุมปากระบายรอยยิ้มน้อย ๆ ในมือถือท่อนไม้ ขณะเดินก็ค่อย ๆ เคาะพื้น

บนบ่าเล็กผอมบางของนาง มีมนุษย์หินตัวเล็กเพียงฝ่ามือนั่งอยู่ ใบหน้าถูกแกะสลักเบี้ยวเบ้ น่าขันนัก

มันแกว่งสองขาสั้นกลมไปมา เมื่อเอ่ยปากก็เปล่งเสียงหวานเสนาะที่ผิดแผกจากรูปลักษณ์

"ท่านพี่เจ้านาย ข้ากลับตระกูลไป๋จริงหรือขอรับ ข้าได้ยินคนกลุ่มที่ตามหาท่านว่า คนที่ปลอมตัวใช้ฐานันดรของท่าน อยู่ในตระกูลไป๋สิบห้าปีอย่างไป๋โยวซิง เป็นสมบัติล้ำค่าที่ทุกคนในตระกูลเอ็นดู พวกเขาตามหาท่านกลับมาครานี้ ข้ารู้สึกว่าไม่หวังดีเลย"

"พวกมันคงคิดจะควักหัวใจท่านให้คุณหนูปลอมนั่น หรือให้ท่านแต่งงานกับคนพิการแทน ไหนจะยังจะให้ท่านรับเคราะห์แทนคุณหนูปลอมอีกด้วย!"

เหม่ยหยาพูดไปพลางก็ยิ่งตื่นเต้น เกือบจะกระโดดขึ้นมาแล้ว

สือชูเลิกคิ้ว ในน้ำเสียงแฝงรอยยิ้ม "เหตุใดเจ้าจึงคาดเดาแปลกประหลาดถึงเพียงนี้"

"ในนิยายเขาเขียนกันอย่างนี้ขอรับ ท่านพี่เจ้านาย ท่านคือคุณหนูแท้ผู้ไม่ถูกรัก ญาติพี่น้องและสหายของท่านล้วนลำเอียงรักคุณหนูเทียม หากไม่มีอะไรพลิกโผ ท่านยังมีคู่หมั้นอีกคนหนึ่ง ก็ชอบคุณหนูเทียมด้วย จากนั้นพวกเขาก็รังแกทารุณท่าน กระทั่งท่านผิดหวังสิ้นเชิง ปิดใจล็อคความรัก พวกนั้นถึงเพิ่งสำนึกได้ เริ่มรั้งรั้งท่านไว้!"

สือชูหัวเราะเบา ๆ "งั้นรึ ฟังดูน่าสนใจน่าดู เช่นนั้นข้ายิ่งต้องกลับไปตระกูลไป๋ดูเสียหน่อยแล้ว"

นอกจากนี้แล้ว ที่นางมาที่นี่ หาใช่การมาเยี่ยมญาติเพียงอย่างเดียวไม่ นางยังมีเป้าหมายสำคัญยิ่งกว่า

เป้าหมายนี้ มีเพียงต้องกลับไปตระกูลไป๋ ได้ฐานันดรคุณหนูตระกูลไป๋ที่เป็นของนางแต่เดิมมาเท่านั้น ถึงจะบรรลุได้

ระหว่างครุ่นคิด สือชูรั้งคนผู้หนึ่งถามขึ้น "ขอถามหน่อย ตระกูลไป๋ไปทางใด"

เด็กหนุ่มผู้ถูกถามพลันหน้าแดง ชี้ทิศทางหนึ่งเพิ่งจะเอ่ยปาก ก็นึกขึ้นได้ทันทีว่าสือชูตาบอด จึงรีบพูดขึ้น

"ไปทางทิศตะวันตก..."

เขาพูดไม่ทันจบ น้ำเสียงโอหังแทรกขึ้นมา สกัดคำพูดของเขาเอาไว้

"ผู้ใดสอดรู้สอดเห็นตระกูลไป๋เรา!"

เด็กหนุ่มได้ยินน้ำเสียงนี้ก็ราวกับนกตกใจ คอหดหัวหด สีหน้าตระหนกหวาดกลัว

สือชูมองไปทางต้นเสียง ก็เห็นเด็กหนุ่มรูปงามในชุดผ้าแพรแพรวพราวผู้หนึ่ง สาวเท้าเข้ามา

เขาเต็มไปด้วยแววตาดุร้าย สำรวจสือชูคราหนึ่งตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยท่าทีลามก จากนั้นก็เหยียดหยามขึ้นว่า "ว่าไปสิ เจ้าเป็นนางบำเรอคนที่เท่าไหร่ของท่านพ่อข้า"

สือชู "..."

นางขมวดคิ้วน้อย ๆ "ท่านเข้าใจผิดแล้..."

ยังมิทันให้นางพูดจบ ไป๋ลั่วโจวก็ขัดขึ้น แววตาแฝงการเยาะเย้ยยิ่งกว่าเดิม

"เข้าใจผิด? หึ ผู้หญิงอย่างเจ้าข้าน่ะเห็นมานัก มีแก่รูปร่างหน้าตาอยู่หน่อย ก็ได้แต่ปีนเตียงชายแก่ ท่านพ่อข้านี่ก็ชักไม่เลือกมากขึ้นทุกที กระทั่งคนตาบอดยังไม่เว้น ข้าบอกเจ้าให้รู้ ท่านพ่อข้าแค่เล่นสนุกกับเจ้า คิดจะหาผลประโยชน์จากเขา ข้าไป๋ลั่วโจวไม่ยอม เขาก็ไม่กล้าแม้แต่ตดสักดอก!"

ฟังจบ เหม่ยหยาก็อดไม่ไหวก่อน

มันลุกขึ้นยืน จ้องเขม็งไป๋ลั่วโจว ยืนเท้าสะเอวสบถด่า

"ไอ้สัตว์ตาขี้ข้า เบิกตามองให้ดี ป้าผู้นี้เป็นพี่สาวเจ้านายของข้า เป็นเซียนลงมาจุติ ท่านพ่อของเจ้าเป็นตัวอะไรกัน สมควรแม้แต่จะถือรองเท้าให้พี่สาวเจ้านายของข้าก็ไม่คู่ควร ยังนางบำเรออีก เชื่อไหมป้าผู้นี้จะตีเจ้าให้เป็นนางบำเรอ!"

เสียงเพิ่งเงียบไป ทั่วบริเวณก็เงียบกริบดั่งอยู่ในสุสาน

มีคนกระซิบกระซาบกัน

"สิ่งมีชีวิตน้อยนั่น ดูเหมือนจะเป็นอสูร ข่าวว่าอสูรเกิดในสถานต้องห้ามสิบแห่ง มิน่าถึงโอหังถึงเพียงนี้"

"สามารถฝึกอสูรให้เป็นสัตว์วิญญาณเชื่องได้ เด็กสาวนี่ไม่ธรรมดาเลยนะ"

"น่าเสียดาย ที่นางไปหาเรื่องคุณชายใหญ่ตระกูลไป๋ ในอำเภอกวันอวิ๋นนี้ใครบ้างไม่รู้ว่าตระกูลไป๋กำลังรุ่งโรจน์ ในอาณาเขตของตระกูลไป๋ ไปล่วงเกินคุณชายใหญ่ตระกูลไป๋ นายบ่าวคู่นี้หาใช่ขุดหลุมฝังตัวเองหรือ"

พวกเขามองสือชูและเหม่ยหยา ในแววตาสื่อความหมายอย่างเดียวกัน

——พวกเจ้าตายแน่!