“เสี่ยวเย่เอ๋อร์ ไปกันเถิด ท่านแม่จะพาเจ้าไปพบเสี่ยวเยว่เยว่”
ยังไม่ทันถึงตัว เสียงของเซิ่งชิงก็ลอยมาจากนอกตำหนักก่อนแล้ว
เซิ่งเจียเย่ลืมตาขึ้นช้า ๆ จากสมาธิ ดวงตาสีม่วงคู่หนึ่งสุกสกาวดั่งหมู่ดาวในทางช้างเผือก
เขาลุกขึ้นเดินไปที่หน้าประตูตำหนัก
เขาได้ข่าวว่าท่านอาเสียนให้กำเนิดบุตรสาวคนหนึ่ง
เพิ่งถึงหน้าประตู ศีรษะน้อย ๆ ของเด็กคนหนึ่งก็โผล่ออกมาจากด้านหลังประตู กระพริบตาปริบ ๆ ด้วยแววตาใสซื่อมองมายังเขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า “ท่านพี่ ข้าไปด้วย!”
สิ้นเสียงของเซิ่งหลานซิง นางก็ถูกใครบางคนจับที่ปกเสื้อด้านหลังยกขึ้นทั้งตัวอย่างนั้น นางกระพือแขนขาอวบอ้วนตุ้ยนุ้ย หันไปมองก็เห็นว่าเป็นท่านแม่ผู้เป็นที่รัก ดวงหน้าเล็ก ๆ ป่องลมปร๋อก็เบ่งบานเป็นรอยยิ้มเจิดจ้าทันใด “ท่านแม่!”
เซิ่งชิงดึงเซิ่งหลานซิงเข้ามากอดไว้ในอ้อมกอด บีบใบหน้าอวบนิ่มของนาง “ข้าบอกแล้วไยจึงหาเสี่ยวซิงเอ๋อร์ของพวกเราไม่พบ ที่แท้หนีมาอยู่ที่นี่เอง”
เซิ่งหลานซิงคล้องคอเซิ่งชิง ดูดฟอดใหญ่บนใบหน้านาง ทิ้งรอยจูบเปียกชื้นไว้พลางหัวเราะคิกคัก “เสี่ยวซิงเอ๋อร์ซ่อนที่ใด ท่านแม่ก็หาเจอหมดเลย!”
ดวงตาเซิ่งชิงเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ยื่นมือไปขยี้ศีรษะเล็ก ๆ ของบุตรสาวเบา ๆ “ใช่แล้ว ท่านแม่ไม่มีวันทำเสี่ยวซิงเอ๋อร์หลุดมือเด็ดขาด”
สายตานางเปลี่ยนไปจับจ้องที่เซิ่งเจียเย่ เด็กชายอายุเพิ่งแปดขวบเท่านั้น แต่กลับนิ่งสงบราวกับผู้ใหญ่เกินวัย ยืนอยู่ตรงหน้านางอย่างว่าง่าย คอยเวลาออกเดินทาง
“และจะไม่มีวันทำเสี่ยวเย่เอ๋อร์หลุดมือเช่นกัน”