ท่านรองเจ้าสกุลและคนอื่น ๆ ในลานศิษย์ใหม่ของสถาบันมังกรบูรพาต่างมองไปที่เก่อเมิ่ง
เก่อเมิ่งไม่เคยอธิบายให้ผู้สอบคนอื่นฟังอย่างละเอียดลออเช่นนี้ และน้ำเสียงก็ไม่เคยอ่อนโยนถึงเพียงนี้
ดูท่า เขาคงพอใจเด็กหนุ่มและเด็กสาวทั้งห้าที่มาจากภพภูมิเบื้องล่างนี้เป็นอย่างยิ่ง
เมื่อนึกถึงพรสวรรค์การฝึกฝนของพวกเขา ท่านรองเจ้าสกุลและคนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มอย่างเป็นมิตรให้กับสือชูและพวกพ้อง
พวกเขาต่างรอคอยผลงานของคนเหล่านี้เช่นกัน
สือชูและคนอื่น ๆ พยักหน้ารับ แล้ววางมือลงบนแท่งหิน จากนั้นก็ระดมพลังวิญญาณภายในร่าง ส่งผ่านไปยังแท่งหินใต้ฝ่ามือ
ผู้คนที่เหลือมองดูด้วยความเบื่อหน่าย
พวกเขาไม่รู้จักเด็กหนุ่มเด็กสาวพวกนี้ จึงไม่ได้คาดหวังอะไร คิดว่าพวกเขาอาจเหมือนผู้สอบคนอื่น ๆ คือมีความชำนาญในพลังวิญญาณธาตุราว ๆ หกถึงเจ็ดสิบ ซึ่งแค่ผ่านเกณฑ์ขั้นต่ำของการสอบประเมินคัดเลือกของสถาบันมังกรบูรพาเท่านั้น ไม่มีอะไรน่าตื่นเต้น
พวกเขาเพียงอยากให้คนเหล่านี้ทดสอบเร็ว ๆ จะได้จบการสอบประเมินคัดเลือกรอบสาม และเข้าสู่รอบที่สี่
พวกเขาล้วนรอจนเริ่มเบื่อ
ในไม่ช้า แท่งหินใต้ฝ่ามือของสือชูและคนอื่น ๆ ก็เปล่งรัศมีเจิดจ้าออกมา รัศมีนั้นแผ่ขยายไปทั่วลานกว้างอย่างรวดเร็ว
ผู้คนที่มุงดูอยู่รอบ ๆ ลานกว้างพากันขยี้ตา แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจว่า "ข้าตาฝาดไปหรือเปล่า เหตุใดข้าถึงรู้สึกว่าแสงที่ออกมาจากแท่งหินพวกนี้ สว่างกว่าแสงตอนที่ผู้สอบกลุ่มก่อนหน้าทำการทดสอบอีกเล่า"
"มิใช่ข้าเพียงผู้เดียวที่มีความรู้สึกเช่นนี้ แต่ตามเหตุผลแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้ เมื่อครู่ทุกคนก็เหมือนกันหมด เหตุใดถึงคราวพวกเขาแล้วจึงต่างออกไป เช่นนั้นคงเป็นเราตาฝาดไปเองกระมัง"