กงหลิวเฟิงมองสือชูและพวกด้วยรอยยิ้ม
เหยียนเฉินจิ่นฉงนสงสัย “ไม่ใช่เมื่อไม่กี่เดือนก่อน สามพันแคว้นมีผู้ทะยานสู่สวรรค์ไปยังแดนเต๋าหยั่นผู้หนึ่งหรือ?”
คำพึมพำแผ่วเบาของเขาลอยเข้าหูกงหลิวเฟิง
สีหน้าของกงหลิวเฟิงไม่เปลี่ยน
“คนที่เจ้ากล่าวถึงนั้น เข้าใจว่าคงไปทวีปประจิมแล้ว”
เมื่อเผชิญแววตาไม่เข้าใจของสือชูและพวก กงหลิวเฟิงก็ค่อย ๆ อธิบาย
“แดนเต๋าหยั่นถูกแบ่งออกเป็นสองทวีป คือทวีปบูรพากับทวีปประจิม ที่พวกเจ้าอยู่ตอนนี้คือทวีปบูรพา”
“ทวีปบูรพากับทวีปประจิมจะผลัดกันเปิดรับผู้คนจากภพภูมิเบื้องล่าง เดือนนี้ถึงเวรของทวีปบูรพา ดังนั้นผู้ที่ทะยานสู่สวรรค์มาถึงแดนเต๋าหยั่นในเดือนนี้ ล้วนถูกส่งมายังทวีปบูรพา พอถึงเดือนหน้า ก็จะผลัดไปเป็นของทวีปประจิม”
“แต่นี่ก็ขึ้นอยู่กับสถานการณ์ หากทวีปใดขาดแคลนผู้คน ก็จะขยายเวลาเปิดรับออกไป”
“บุคคลที่พวกเจ้ากล่าวถึง ตอนทะยานสู่สวรรค์นั้น พอดีเป็นช่วงที่ทวีปประจิมเปิดรับ ดังนั้นจึงไปทวีปประจิม”
ฟังคำอธิบายของกงหลิวเฟิงจบ ปัญหาที่สือชูและพวกเคยสับสนก็พลันกระจ่าง
กงหลิวเฟิงเอามือเท้าคางยิ้มแย้มมองพวกนาง
“พวกเจ้ายังไม่ได้ตอบคำถามของข้าเลย”
“หายนะของสามพันแคว้นได้ผ่านพ้นไปแล้ว โชคดีที่สามพันแคว้นไม่ถูกทำลายในหายนะ พวกเราจึงรอดชีวิตและทะยานสู่สวรรค์มาถึงแดนเต๋าหยั่นได้”
สือชูตอบอย่างสุขุมไม่รีบร้อน
กงหลิวเฟิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
สามพันแคว้นรอดพ้นจากหายนะมาได้
ภพภูมิอื่นหากต้องเผชิญหายนะทำลายล้าง ล้วนไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในนั้นรอดพ้นไปได้ ล้วนดับสูญพร้อมกับภพภูมินั้น ไม่มียกเว้น