เมื่อเห็นว่าสือชูและพวกไม่ตามขึ้นมา ฝีเท้าของหวังต้าเป่าและพวกก็ชะงัก ทุกคนหันกลับมา มองสือชูและพวกด้วยความสงสัย
พวกเขาดูเหมือนเข้าใจในทันที
หวังต้าเป่าเอ่ยว่า “พวกเจ้าไม่มีเงินติดตัวหรือ?”
เหยียนเฉินจิ่นลูบใบหน้าตนเอง “เห็นชัดขนาดนั้นเชียว?”
หรือว่าตอนนี้หน้าตาพวกเขาดูจนจริง ๆ?
“แหะ ๆ ข้าน่ะสายตาเฉียบแหลม ไม่มีอะไรปิดบังดวงตาคู่นี้ได้” หวังต้าเป่าหัวเราะ ตบอกพลางพูด “เรื่องเงินยกให้ข้าเอง ตอนข้าออกเดินทาง พ่อแม่ข้ากลัวว่าข้าจะลำบากกลางทาง เลยยัดเหรียญทองวิญญาณให้ข้าไม่น้อย”
ได้ยินคำที่คุ้นเคย เหยียนเฉินจิ่นก็ถอนใจโล่งอก
ดูท่าแล้ว สกุลเงินที่ใช้ในแดนเต๋าหยั่นกับสามพันแคว้นคงเหมือนกัน ล้วนเป็นเหรียญทองวิญญาณ
ตั้งแต่เล็กจนโต พวกเขาไม่เคยกังวลเรื่องเงินเลย แต่น่าเสียดายที่ของนอกกายนำมายังแดนเต๋าหยั่นไม่ได้ ทำให้ตอนนี้พวกเขาจนกรอบ ต้องเริ่มกลุ้มเรื่องเงิน
แม้สือชูจะปรุงยาวิเศษและเขียนยันต์ขายได้ แต่พันธุ์ไม้จิตวิญญาณและกระดาษยันต์ที่ต้องใช้ ล้วนต้องซื้อหาอีกทอดหนึ่ง
เวลานี้พวกเขาไม่มีแม้แต่พื้นที่เก็บของ ในคัมภีร์โบราณบางเล่มบันทึกไว้ว่า เมื่อบำเพ็ญถึงขั้นภูมิหนึ่งแล้ว สามารถเปิดพื้นที่มิติส่วนตัวได้ ซึ่งคล้ายกับพื้นที่เก็บของ ต่างกันตรงที่พื้นที่มิติมีอยู่ในห้วงญาณ คนอื่นแย่งชิงไปไม่ได้ ส่วนพื้นที่เก็บของนั้นอยู่ในภาชนะชิ้นใดชิ้นหนึ่ง ซึ่งก็คืออาวุธวิญญาณมิติที่พวกเขาพูดถึง แย่งชิงหรือยกให้ผู้อื่นได้