ของที่สือชูเก็บสะสมไว้ ย่อมเป็นสมบัติล้ำค่าหายากยิ่ง ไม่ต้องพูดถึงยาวิเศษที่นางปรุงเองและยันต์ที่นางทำด้วยมือตนเอง
อาวุธวิญญาณมิติในมือไป๋ฮ่าวสงมีค่ายิ่งกว่าทรัพย์สินใด ๆ
หากไม่ใช่เพราะรู้ว่าไป๋ฮ่าวสงทะนุถนอมหลานสาวยิ่งกว่าชีวิต เขาจะต้องเก็บของที่สือชูให้ไว้ราวกับสมบัติล้ำค่า พวกเขาแทบอดรนทนไม่ไหวที่จะเข้าไปถามแล้วว่าเขายินดีจะขายหรือไม่
สัมผัสได้ถึงสายตาราวกับหมาป่าจ้องเหยื่อที่จดจ่ออยู่บนอาวุธวิญญาณมิติที่สือชูให้ในมือเขา ไป๋ฮ่าวสงรีบเก็บมันอย่างรวดเร็ว กลัวว่าหากช้าไปสักก้าว อาวุธวิญญาณมิติในมือจะถูกผู้อื่นแย่งชิงไป
มองดูอาวุธวิญญาณมิติที่ตนเตรียมไว้และไร้ประโยชน์แล้ว ไป๋ฮ่าวสงก็ถอนหายใจ
แม้แต่อาวุธวิญญาณมิติในนี้ก็ยังนำออกไปไม่ได้ ครั้นไปถึงแดนเต๋าหยั่นก็ไร้ญาติขาดมิตร สือชูและพวกไม่มีทรัพย์ติดตัว สถานการณ์คงลำบากยิ่งกว่าเดิม
มองออกว่าป๋อฮ่าวสงคิดอะไรอยู่ สือชูยิ้มพลางกล่าวว่า "ท่านปู่ไม่ต้องกังวล อย่าลืมว่าข้าเป็นทั้งนักโอสถและนักยันต์ ไม่มีทางอดตายแน่นอน"
คำพูดนี้ทำให้ไป๋ฮ่าวสงหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ แต่ความกังวลในใจกลับลดลงไปมาก
ไป๋โยวซิงเองก็เตรียมของมากมายไว้ให้สือชูและพวก แต่เมื่อได้ยินคำของสือชู นางก็ได้แต่เก็บมันลงอย่างจนใจ
นางเข้าไปกอดสือชู แล้วกอดฮวาชิงอิ่ง
"สือชู เจ้าจากไปอย่างสบายใจเถิด บ้านตระกูลไป๋มีข้า ข้าจะปกป้องตระกูลไป๋อย่างแน่นอน"