“ครบสิบนาทีแล้ว” กู้หานโจวกล่าว
เขาคลายนิ้วออก แก้วกระดาษที่บิดเบี้ยวกับน้ำที่เหลืออยู่ครึ่งแก้วร่วงลงถังขยะข้างโต๊ะประชุม
กู้หานโจวหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋าเสื้อสูท เช็ดรอยน้ำตรงง่ามนิ้วโป้ง
ฮั่วหมิงชูจ้องมองเขา
อาการเสียสติเมื่อครู่ผ่านไปเพียงชั่วพริบตา บัดนี้เขากลับมาเป็นปกติ ใบหน้าไร้อารมณ์เช่นเดิม
“ดูจากสีหน้าคุณกู้ คงเจอจุดตายที่ต้องการแล้วสินะ” ฮั่วหมิงชูเอนหลังพิงพนักเก้าอี้
“ต้องขอบคุณระบบของคุณฮั่ว” กู้หานโจวโยนผ้าเช็ดหน้าลงบนขอบโต๊ะ “ดีลจบแล้ว อย่าเซ็นสัญญาซื้อกิจการฟั่นไห่ จะได้ประหยัดเงินไปหนึ่งพันห้าร้อยล้าน”
เขาหันหลังเดินไปทางประตู
“กู้หานโจว” ฮั่วหมิงชูเรียกเขาจากด้านหลัง “ในแหล่งน้ำของเมืองชั้นในฝังระเบิดมีหนามไว้มากมาย นายเอาระบบของเย่าหัวไปลุยน้ำ อย่าทำตัวเองระเบิดไปด้วยล่ะ”
กู้หานโจวเอื้อมมือจับลูกบิดประตูทองเหลือง
“ระเบิดน่ะ” เขาเอียงหน้ามาเล็กน้อย “ก็มีไว้ให้เหยียบ”
ประตูเปิดออก แล้วปิดลง
ลิฟต์เคลื่อนลง
เสียงกระแสไฟฟ้าแผ่วเบาดังขึ้นอีกครั้งในหูฟัง
“หัวหน้า เจอเบาะแสร่องรอยของจงไต้ จิ้งจอกเฒ่าตัวนั้นแล้ว” เสียงของไป๋ยาดังมา พร้อมเสียงรัวแป้นพิมพ์ “คืนนี้สองทุ่ม ที่โรงแรมชางหลาน เมืองชั้นในจะมีงานเลี้ยงธุรกิจระดับสูง พวกนายหน้าค้ากระแสเงินทุนนอกชายฝั่งจะมากันหมด วงผลประโยชน์ของจงไต้จะมาพบกันในงานนี้”
กู้หานโจวเดินออกจากโถง แสงแดดส่องกระทบข้างแก้ม
“เขาจะไปไหม”
“บอกยาก” ไป๋ยาจิบน้ำเย็น “ตาเฒ่านั่นระวังการถูกสะกดรอยสูงมาก กล้องวงจรปิดรอบนอกจับตัวเขาไม่ได้ แต่คนสนิทที่รับหน้าที่ฟอกเงินในประเทศให้เขา ยังไงก็ต้องไปแน่”
“จองบัตรเชิญ”
กู้หานโจวเดินไปยังริมถนน รถสีดำคันหนึ่งเปิดประตูรออยู่